SmassingCulture

Ρενέ Γκοσινί: Σπάζοντας τα στερεότυπα στο «αμόνι» του «βιτριολικού» χιούμορ

Μέσα από τις ιστορίες του Γκοσινί καταλάβαμε ότι η σχέση μας με τα κόμικ δεν έχει ηλικιακό όριο και θα μας ακολουθεί συνέχεια, και ότι όσο θα διαβάζουμε τις ίδιες ιστορίες τόσο θα ανακαλύπτουμε κάτι νέο.

Alan Moore – «Killing Joke»: Κάτι περισσότερο από «μια κακή μέρα»…

Ο ακραίος μηδενισμός του Joker είναι ταυτόχρονα κριτική και απόρριψη, σαν να κοιτά στα μάτια τον θεατή και να του λέει: Δεν διαφέρουμε (…) Αρνούμενος την λογική του νόμου, αρνείται το παρελθόν, το κοινό και το δικό του. Για πάντα.».

House of Cards: Το δίκοπο μαχαίρι του ρεαλισμού

Στο House of Cards πλέον βλέπουμε έναν κόσμο που αλλάζει και όπου δεν χωρά τα παλιά συστήματα. Ταυτόχρονα κοιτάμε και μια άλλοτε σπουδαία σειρά που δεν μπορει να καταλάβει πως τα καλύτερα χρόνια της είναι πίσω.

Γυναίκες στις ταινίες τρόμου: Όχι πια θύματα

Παρά την άνιση μάχη που δίνουν οι γυναίκες στις ταινίες, δεν είναι όλα μαύρα. Οι ταινίες τρόμου είναι ένα είδος όπου οι γυναίκες αναβαθμίζονται συνεχώς. Βεβαίως, τα ουρλιαχτά είναι ακόμα ένα βασικό χαρακτηριστικό μιας τρομακτικής ταινίας. Αλλά οι γυναίκες αναλαμβάνουν κεντρικούς ρόλους — όχι ως θύματα αλλά ως τέρατα και ήρωες.

Emerald City: Η αστική δυστοπία σε ένα fantasy σκηνικό

Bλέποντας το ολοκληρωμένο, το Emerald City ήταν μια παραγωγή που δεν άντεξε τα προβλήματα που είχε, τεχνικά και σεναριακά. Οι καλές του ιδέες θάφτηκαν στο παρασκήνιο, ωστόσο υπάρχουν πράγματα που ίσως άξιζαν μια επιλεκτική θέαση για κάποιον με μεγαλύτερη υπομονή.

Τέρμινους: Comic-ιστορίες ανθρώπων του Εμφυλίου που πάλεψαν για τα όνειρά τους

Αυτό που γνωρίζαμε από την αρχή είναι ότι ο Παπαθανάσης επιλέγει συνειδητά να μπει στη μάχη της μνήμης του Εμφυλίου και να μιλήσει από τη μεριά των αγωνιστών του ΕΑΜ και του ΔΣΕ για ένα θέμα που, ακριβώς λόγω των δυσκολιών που κρύβει κάθε προσπάθεια προσέγγισής του, έλειπε από την ένατη τέχνη.