Θέατρο + Χορός

«Στην μοναξιά των κάμπων με βαμβάκι» σε σκηνοθεσία Κώστα Ζάπα | Πρεμιέρα 08.10

«Ενας Πελάτης κι ένας Ντίλερ. Μια συναλλαγή. Δύο άντρες. Δύο πολεμιστές. Δύο σύμβολα ενός κόσμου πριν την έλευση του πολιτισμού, όπου επικρατούσαν τα ένστικτα. Αλλά κι ενός μετα-πολιτισμού που έρχεται και είναι το ίδιο ακραίος, ενστικτώδης, ακαριαίος. Δύο αρχέγονοι άνθρωποι που όμως καθρεφτίζουν την σύγχρονη κοινωνία όσο κανείς.»

«Ηλέκτρα» του Ευριπίδη

Η εκδίκηση όμως δεν είναι μόνο πράξη εκτόνωσης. Είναι η κορύφωση της δυστυχίας και στη δυστυχία δεν υπάρχουν φίλοι.

Η Αθηνά Μαξίμου μιλά στο Περιοδικό: «Η Αντιγόνη υπερασπίζεται κάτι που είναι η φύση της»

«Είναι σαν να δίνουμε ραντεβού όλοι μαζί, και εμείς πάνω στη σκηνή και οι θεατές, με θέματα που μας απασχολούν και μας βασανίζουν αιώνες τώρα. Ένα ραντεβού για να ρωτήσουμε ξανά, να αναρωτηθούμε πάλι τι είναι δίκαιο και τι άδικο…»

35+1 Χρόνια ΘΟΠΚ- Ένα ταξίδι, που ακόμα δεν τελείωσε!

Με μεγαλή επιτυχία ολοκληρώθηκαν οι παραστάσεις του «35+1 Χρόνια ΘΟΠΚ«,της Θεατρικής Ομάδας Πανεπιστημίου Κρήτης (Σχολές Ηρακλείου) , που για 35 + 1 συνεχομένα χρόνια τέτοιες μέρες μας ανοίγει τις πόρτες του πανεπιστημίου και μας ταξιδεύει σε άλλα μέρη.

“Μετά την πρόβα”, του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν

Η πρόβα τελειώνει και μένουν οι αναπνοές, οι εντάσεις, η αγωνία, τα βλέμματα, το χειροκρότημα, η αυλαία που πέφτει, τα φώτα που σβήνουν και ένας άνθρωπος που γυρίζει την πλάτη και φεύγει.

Η ηπειρώτικη παράδοση ως παρούσα ταξική διαπάλη | Μια συνέντευξη με τον Νίκο Σαμαρίνα

«Η αρπαγή της Βασιλαρχόντισσας» είναι μια ιδιόμορφη χοροθεατρική παράσταση όπου συνταιριάζει ο αυθεντικός παραδοσιακός χορός της Ηπείρου με την σύγχρονη ταξική διαπάλη. Με αφορμή την μια και μοναδική παρουσίαση της στην Αθήνα μιλήσαμε με τον εμπνευστή και σκηνοθέτη της σε μια κουβέντα για το πως τελικά αντιλαμβανόμαστε συνολικά την έννοια της «παράδοσης» και γιατί δεν είναι ξεπερασμένη μα αντιθέτως καλλιτεχνικά αξιοποιήσιμη.

“Αλκηστις, ο μονόλογος της εξώπορτας” της Στέργιας Κάββαλου, στο θέατρο “Διθύραμβος”

Η Αλκηστις μπορεί να είναι γυναίκα, όμως στην πραγματικότητα είναι άφυλη. Γιατί, σε ποιον/α δεν έχει τύχει να κλειδωθεί έξω από το σπίτι του και να περιμένει κάποιον να του ανοίξει; Η διαφορά είναι ότι εδώ το προσωρινό (;) αδιέξοδο της ηρωίδας γίνεται αφορμή για έναν μονόλογο εξομολόγηση, έναν μονόλογο ξέσπασμα. Η “αθώα” ατυχία πυροδοτεί την έκρηξη σωρευμένων ατυχιών που απλώς περίμεναν κάποιον/α να τις ενεργοποιήσεις, να τις εκτονώσει.