Θέατρο + Χορός

Salem, στο Θέατρο Θησείον. Βασισμένο στις μαρτυρίες της δίκης του Salem το 1692.

Πόσο κακό μπορεί να ξεκινήσει από ένα παιχνίδι; Πόσο θάνατο μπορεί να γεννήσει ο Έρωτας; Οι μάγισσες του Σάλεμ «έδρασαν», κατηγορήθηκαν και αθωώθηκαν το 1692. Χρόνια τώρα ξαναζούν κάθε φορά που ένα κορίτσι ερωτεύεται παράφορα…

Μπέκετ _Παράθυρο: Μιὰ οἰκιακὴ περφόρμανς ἐν Νεαπόλει Ἐξαρχείων

Η ανάμνηση μιας επίσκεψης στο σπίτι της θείας. Τα «Πωλείται» και «Ενοικιάζεται» στους τοίχους της Αθήνας. Τα Εξάρχεια. Και ο Σάμουελ Μπέκετ σε ένα άδειο διαμέρισμα της οδού Τσιμισκή.

Αθηναίες και Αθηναίοι! Πόσο, πραγματικά, «καθαροί» είστε;

«Ποιοι καθαρίζουν την Αθήνα; Γιατί, στην πλειονότητά τους, είναι γυναίκες και μετανάστριες; «Γεννήθηκαν» καθαρίστριες; Πόσο διαφέρουν οι βιογραφίες τους από τις δικές σας; Αληθινές μετανάστριες καθαρίστριες ανεβαίνουν στη σκηνή και μας μιλούν για τις ζωές τους.

Γιούλικα Σκαφιδά: «Κλέβω τις ζωές των άλλων». Το “Dogville” και το θέατρο στην εποχή της κρίσης

Η Γιούλικα Σκαφιδά πρωταγωνιστεί στην πετυχημένη θεατρική απόδοση του Dogville στο θέατρο Ακροπόλ. Μας μιλάει για την Γκρέις, το θέατρο και το τι σημαίνει να είσαι ηθοποιός στην εποχή μας.

Άλκηστις. Ο μονόλογος της εξώπορτας, της Στέργιας Κάββαλου, στο Θέατρο Διθύραμβος

Η Κάββαλου γράφει για τη γυναίκα του σήμερα που παλεύει να κρατήσει το ενοχλητικό, δυσβάσταχτο “χθες” στις πλάτες της. Μιλάει για την εποχή μας, μέσα από τους ανθρώπους της.

Ανθρωποφύλακες, του Π. Κοροβέση, στο White Rabbit (Σολωμού 12, Εξάρχεια)

Οι ‘Ανθρωποφύλακες’ ανεβαίνουν σε μορφή μονολόγου, ως μια αναφορά στη μνήμη που συνδέει τα κοινά σημεία του χθες με το σήμερα, μέσα από τη λειτουργία ενός συστήματος εκφοβισμού, ελέγχου και εξαναγκασμού των ατόμων και των μαζών, αλλά και την αντίσταση σ’ ένα τέτοιο σύστημα.

La μπάντα de la nada/χορός –ακροβασία.

Τι θα συμβεί αν αφήσεις πάνω σε μια σκηνή μερικά μουσικά όργανα, μια σακούλα μπαλόνια, μια σιδερώστρα, μια στοίβα ανακατεμένα ρούχα, μία καρέκλα κρεμασμένη από το ταβάνι, κάμποσα φωτιστικά και πέντε performers;

«Αυτό που περισσεύει», στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, μέχρι 21/1

Η Αιμυλία Παπαδάκου συνθέτει ένα έργο πάνω σε μια σκηνή που θα μπορούσε να είναι ο τόπος ή η ου-τοπία του καθένα και της καθεμίας από εμάς. Είναι ο τόπος που συναντιόμαστε με το ανεκπλήρωτο του έρωτα, με την μανιώδη αναζήτησή του, με τη ακατάλυτη ορμή του. Με τη συνειδητοποίηση ότι κάτι πάντα θα περισσεύει.

«Ωδές στον Πρίγκιπα» στο Μπαγκλαντές. Συνέντευξη με τον Βασίλη Νούλα

Η επιθυμία και το ανέφικτο του έρωτα, οι σχέσεις εξουσίας και αναρχίας στο ερωτικό παιχνίδι, η ματαίωση και η λαχτάρα, η πόλη που στεγάζει τους φανερούς ή κρυμμένους πρίγκιπες και μας επιβάλλει τους διορισμένους…