Jamoan- H πτώση των Θεών

Για τα όνειρα που πέφτουν σαν τα άστρα στη νυχτιά

21557798_870630973103975_5465463657182968539_n
Γράφει ο Μιχάλης Παπαμακάριος - DiscLab, Μουσική - 13/09/2017

Αν στο πρώτο άλμπουμ «Απείθεια» παραμόνευε η έκπληξη, στη «Πτώση των Θεών» είμαστε πλέον ψυλλιασμένοι για το τι μπορούμε να περιμένουμε από τον Άκη Θεοτοκάτο και τη παρέα, των ομολογουμένως εξαίρετων μουσικών, που τον συνοδεύει στη δισκογραφική του περιπέτεια.

21557798_870630973103975_5465463657182968539_n

Το άλμπουμ ξεκινά με το «Πτώση των θεών / ο δρόμος για τη λευτεριά», ένα σχεδόν δεκάλεπτο ελεγειακό κομμάτι που στη πράξη ενώνει 2 τραγούδια και τελειώνει με ένα ποίημα του ίδιου του Θεοτοκάτου, που απαγγέλει η τραγουδίστρια και ηθοποιός Μυρτώ Ναούμ, ποίημα που μου θύμισε αρκετά τη Κατερίνα Γώγου. Ακολουθεί το «Ίσως να φταις» με τους στίχους του να σε χτυπάνε σαν γροθιά: «Πώς να βρεις δρόμο στη ζωή που δεν σου φτάνουν ούτε το τέλος ούτε η αρχή, πώς να προλάβεις την αυγή αφού στο δείλι πήγες και του έταξες σιγή.. πώς να ξεπλύνεις τη ντροπή αφού ξοδεύεις του χρόνου την υπομονή;» Στο «Το λησμονιάς το κέρασμα» θυμίζει αρχικά αρκετά το κλίμα που δημιουργούσαν τα κομμάτια των Διάφανων Κρίνων και αποκτά στη πορεία του ένα πιο σκληρό ροκ χαρακτήρα, αλλάζοντας συνεχώς την ένταση. Στο Κραυγή οι μεταλλικές καταβολές του Jamoan οδηγούν το κομμάτι, ενώ στο «Της κάτω γης τα χώματα» ο μπάλος συναντά τη ψυχή των ριζίτικων τραγουδιών και αυτά την ηλεκτρική ένταση, σε ένα κομμάτι που αναβλύζει την ένταση ενός ξεσηκωμού. Αν και το συγκεκριμένο κομμάτι είναι μια πολύ δυνατή στιγμή στο άλμπουμ, η αίσθηση που μου άφησε σε σύγκριση με τη πρώτη φορά που το άκουσα live είναι σαν να «συγκρατήθηκε» στη παραγωγή του.

Έτσι φτάνουμε στο κορυφαίο, κατά τη γνώμη μου, σημείο του δίσκου το «Η μελωδία της μοναξιάς». Το κομμάτι είναι η σχεδόν απόλυτη σύνδεση του χαρακτήρα των στίχων με την ατμόσφαιρα που δημιουργεί η μουσική. Πρόκειται για ένα βαθιά λυρικό κομμάτι, με μια «σκοτεινή» όσο και «διαβρωτική» γοητεία. Προσωπικά θα το προτιμούσα πιο μίνιμαλ και κυρίως χωρίς τα τύμπανα του Αναστασιάδη. Ο Αναστασιάδης είναι μεγάλος ντράμερ αλλά στο συγκεκριμένο κομμάτι πιστεύω ότι χωρίς τα τύμπανα θα ακούγονταν «γυμνή» και πιο ξεκάθαρη η αλήθεια του.

Το άλμπουμ κλείνει με το Άννα ένα κομμάτι του Άκη αφιερωμένο στη γυναίκα του. Εδώ δεν υπάρχουν λόγια, μιλάει μόνο η μουσική δημιουργώντας ένα cinematic τοπίο. To συγκεκριμένο κομμάτι θα το συναντήσουμε και στο μέλλον καθώς αποτελεί τη γέφυρα για το επόμενο δισκογραφικό εγχείρημα του Jamoan.

Στο άλμπουμ παίζουν οι: Γιώργος Κοντραφούρης (Πλήκτρα), Κώστας Αναστασιάδης (Τύμπανα), Παναγιώτης Μπουραζάνης (Μπάσο), Τόλης Λυμπερόπουλος (Κιθάρα), Δημήτρης Κουζής (Βιολί), Ηλιάνα Κορέτση (Τσέλο), Ανδρέας Πολυζωγόπουλος (Τρομπέτα). Η ηχοληψία είναι του Μιχάλη Σκαράκη . Το εξώφυλλο του δίσκου είναι από τον Αλέξανδρο Χειρδάρη, ενώ η ηχογράφηση του δίσκου έγινε στο στούντιο 133.

Το άλμπουμ θα παρουσιαστεί στις 26 Οκτωβρίου στο Σταυρό του Νότου

περισσότερες πληροφορίες
https://www.facebook.com/jamoan.akistheotokatos
https://www.youtube.com/channel/UCmIqMaiSYqsyuJA-DFSb40A
https://www.facebook.com/p.kotsidis