Success story του καπιταλισμού: 40 εκατ. σκλάβοι το 2016, τα 10 είναι ανήλικοι

Στα 152 εκατομμύρια τα παιδιά που εργάζονται

| 19/09/2017

Μπορεί επιστημονικά η ανθρωπότητα να μετρά πλανήτες στο σύμπαν ή και άλλα σύμπαντα,  αλλά σε τούτον τον πλανήτη, το παρελθόν χτυπά την πόρτα ως εφιάλτης που δυστυχώς εγκαθίσταται στο τώρα. Το 2016, λοιπόν, περισσότερα από 40 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονταν σε συνθήκες σκλαβιάς. Αυτό λέει έρευνα που πραγματοποίησαν από κοινού η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας – ILO και το ίδρυμα Walk Free, σε συνεργασία με το Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης και παρουσιάστηκε στην Ετήσια Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ που διεξάγεται τις μέρες αυτές στην Νέα Υόρκη.

Εξ αυτών των 40 εκατομμυρίων, τα 25 εκατομμύρια βρίσκονταν σε καταναγκαστική εργασία και τα 15 εκατομμύρια βρίσκονταν σε καταναγκαστικό γάμο. Ναι τα κορίτσια και οι γυναίκες είναι η πλειοψηφία στα εκατομμύρια αυτά, καθώς αριθμούν τα 29, δηλαδή το 71% του συνόλου.  Και ναι, οι γυναίκες και τα κορίτσια  είναι το 99% των θυμάτων στον τομέα της σεξουαλικής εμπορίας και του καταναγκαστικού γάμου.

Το χειρότερο, δε, είναι ότι 1 στα 4 θύματα σκλαβιάς είναι παιδί. Με άλλα λόγια, 10 εκατομμύρια παιδιά είναι σκλάβοι! Εξ αυτών, τα 5,7 εκατομμύρια έχουν υποχρεωθεί να παντρευτούν καταναγκαστικά!

Και δεν σταματάμε εκεί. Ο κόσμος μας επιφυλάσσει ακόμη καλύτερα πράγματα για τα παιδιά.  Περίπου 152 εκατομμύρια παιδιά -64 εκατομμύρια κορίτσια και 88 εκατομμύρια αγόρια- εργάζονται.

Υπολογίζεται ότι ένα στα δέκα παιδιά στον κόσμο εργάζεται.

Ο υψηλότερος αριθμός παιδιών που εργάζεται μεταξύ των ηλικιών 5 – 17 βρίσκεται στην Αφρική (72,1 εκατομμύρια), και ακολουθούν η Ασία και ο Ειρηνικός (62 εκατομμύρια), η αμερικανική ήπειρος (10,7 εκατομμύρια), η Ευρώπη και η Κεντρική Ασία (5,5 εκατομμύρια) και οι Αραβικές χώρες (1,2 εκατομμύρια). Εννοείται ότι 1 στα 3 παιδιά που εργάζεται, δεν πηγαίνει σχολείο. Το 38% των παιδιών εργάζονται σε πολύ επικίνδυνες δουλειές και περίπου τα 2/3 των παιδιών ηλικίας 15 – 17 ετών που εργάζονται, το κάνουν για περισσότερες από 43 ώρες την εβδομάδα.  Τα περισσότερα παιδιά, 70,9%, εργάζονται σε αγροτικές εργασίες. Περίπου 1 στα 5 παιδιά εργάτες δουλεύουν στον τομέα των υπηρεσιών ενώ 11,9% των παιδιών δουλεύει στη βιομηχανία.

Bp51c1JIgAAMBic.jpg large

Για «απερίγραπτη ντροπή για τη σύγχρονη κοινωνία» έκανε λόγο ο πρόεδρος και ιδρυτής του Ιδρύματος Walk Free Foundation  Άντριου Φόρεστ,  λέγοντας, μάλιστα, με βάση τα στοιχεία της έρευνας, την τελευταία 5ετία, τουλάχιστον 89 εκατομμύρια άνθρωποι βίωσαν κάποια μορφή σύγχρονης σκλαβιάς έστω και μόνο για μια περίοδο της ζωής τους κάτι το οποίο, όπως είπε, δείχνει ότι μιλάμε για ένα εξαιρετικά σοκαριστικό επίπεδο ανοχής της εκμετάλλευσης»…

Και έχει δίκιο ο κ. Φόρεστ. Αυτή ακριβώς είναι η εικόνα.  Μια εκμετάλλευση χωρίς έλεος, που γίνεται ολοένα χειρότερη, ολοένα πιο εξευτελιστική, που απογυμνώνει ολοένα πιο βαθιά από τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά εκμεταλλευτή και εκμεταλλευόμενο. Όσο η οικονομική κατάσταση γίνεται δυσκολότερη παγκοσμίως, τόσο εντείνεται το φαινόμενο και τόσο θα εντείνεται.

Γιατί δεν πρόκειται για εξαίρεση. Πρόκειται για την, στα άκρα τραβηγμένη, λογική αυτού ακριβώς του συστήματος που ζούμε.  Ενός συστήματος στο οποίο είσαι «ελεύθερος» να πουλήσεις την εργατική σου δύναμη. Μόνο που όταν ακόμη κι αυτή παζαρεύεται τόσο χαμηλά, λόγω κρίσης, που δεν καλύπτει πια ούτε την επιβίωση, τα όρια του «πουλιέμαι» και του «εξαναγκάζομαι» γίνονται αχνά. Ποιος άλλωστε θα προστατεύσει τους ολοένα αυξανόμενους αδύναμους;  Το σύστημα που, όπως μας είπε και ο φίλτατος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Ελλάδα,  αντανακλά το απολύτως φυσικό; Την ανισότητα;

Και πώς ακριβώς θα εξαλειφθεί …το φαινόμενο; Όταν ο θεμελιώδης κανόνας τούτου του συστήματος που ζούμε είναι ακριβώς αυτό: πόσο κοστίζει; Πόσο πουλιέται; Πόσα λεφτά; Όταν όλα μετριούνται σε χρήμα και κέρδος, σε ανταγωνιστικότητα και σε «ισχυρές» οικονομίες για τους λίγους, όταν αυτός είναι ο κανόνας, σε αυτό δεν υπάρχει όριο. Το όριο είναι μόνο το ακόμη μεγαλύτερο κέρδος. Και για χάρη του στήνονται νόμοι, διαλύονται χώρες, δολοφονούνται λαοί, καταστρέφεται το περιβάλλον. Όλα γύρω από αυτό γυρίζουν.

Ο καπιταλισμός ανθρώπινο πρόσωπο δεν είχε ποτέ. Κι αν κάποτε φτιασιδώθηκε λίγο, γιατί τον «έπαιρνε», τώρα τα άφησε αυτά για τα καλά πίσω του. Ας μην πέφτουμε λοιπόν από τα σύννεφα που τα πολύ φτηνά μοδάτα σνήκερς τα έφτιαξαν παιδιά χέρια κάπου στην Ασία. Δεν αρκεί να καταδικάσουμε λεκτικά  και μετά να αλλάξουμε σταυροπόδι. Δεν αρκεί απλώς να λες τι κρίμα. Χρειάζεται κάτι πολύ περισσότερο. Κι ας είναι η αρχή του η αποκάλυψη του πώς φτάνουμε σε αυτές τις τραγικές διαπιστώσεις. Δεν υπάρχει περιθώριο να κοροϊδευόμαστε πλέον..