κατοχή

Μνήμες | ντοκουμέντο της σύγχρονης ιστορίας

Η κρατική πολιτική της υποχρεωτικής αλλοίωσης – αν όχι της υποχρεωτικής λήθης – είχε πάντα άλλα σχέδια. Η διδάσκουσα ιστορία εξάλλου μόνο για τέτοιου τύπου δολιοφθορές είναι ικανή. Μέχρι που η συλλογική «μνήμη» επιστρέφει εκδικήτρα. Αυτή την μνήμη που ο Νίκος Καβουκίδης ξαναοπλίζει.

Το ναζιστικό «πολιτιστικό» πλιάτσικο: «… μη ορρωδούντες και προ αυτού έτι του Παρθενώνος … »

Η καταγραφή της λεηλατημένης πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας από τους ναζί δεν έχει ολοκληρωθεί. Ο πρώτος – και τελευταίος μέχρι στιγμής – σχετικός κατάλογος, έγινε από ΕΑΜίτες αρχαιολόγους. Το μόνο που συνεχίζεται μέχρι στιγμής, είναι η ντροπή που θα έπρεπε να νιώθουν όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις, και οι σημερινές, για την ατιμωρησία αυτού του εγκλήματος.

Κατοχή και Αντίσταση, όταν (κι) ο φωτογραφικός φακός αποτελούσε όπλο

12 Οκτώβρη του 1944. Η Αθήνα απελευθερώνεται από τους ΕΛΑΣίτες. Υπάρχει φωτογραφία, υπάρχει ανάμνηση. Η εικόνα υπερβαίνει την σχολαστικότητα ενός μαθήματος ιστορίας γιατί κατέχει μερίδιο της ιστορίας. Δεν διδάσκεται. Βιώνεται.

Σεπτέμβριος 1944: Η απελευθέρωση της Καλαμάτας

Σεπτέμβριος 1944, ο ΕΛΑΣ απελευθερώνει την Καλαμάτα. Τα δοσιλογικά και αντικομμουνιστικά Τάγματα Ασφαλείας της Μεσσηνίας όμως έχουν άλλα σχέδια και αρνούνται να παραδώσουν τα όπλα…

5 Mαρτίου 1943. H πολιτική επιστράτευση αποτυγχάνει.

Αρχές του 1943 και καθώς το πρόγραμμα «εθελοντικής» εργασίας από τις κατεχόμενες χώρες έχει αποτύχει, οι ναζί στρέφονται στη λύση της πολιτικής επιστράτευσης στις χώρες αυτές. Στις 19 Φεβρουάρίου ο Γκέμπελς δήλωνει: «Ο γερμανικός λαός δίνει το αίμα του, η υπόλοιπη Ευρώπη ας δώσει την εργασία της».

Γιάννης Μακριδάκης, «Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι». Μαρτυρίες από Έλληνες πρόσφυγες στην Κατοχή

Στα χρόνια της Κατοχής, χιλιάδες Έλληνες περνούν στις ακτές της Τουρκίας και της Μέσης Ανατολής. Και κάποιους τους υποδέχονται οι Άγγλοι στα «σύρματα», στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Ντεκαμερέ της Αβησσυνίας και αλλού… Όσοι μέχρι τότε δεν ήταν κομμουνιστές, έγιναν…