Κριτική κινηματογράφου

Το «Νήμα» του Αλέξανδρου Βούλγαρη -The Boy- και το νέο ελληνικό σινεμά

Το «Νήμα» είναι μια κραυγή και μια αγωνία γεμάτη ωμότητα. Μια εφιαλτική αναπαράσταση της ζωής. Μια –κατά Francis Bacon- προσέγγιση των ανθρώπινων μορφών και σχέσεων. Με βίαιες και βάναυσες εσωτερικές συγκρούσεις που φτάνουν στα όρια της σωματικού τρόμου. Το «Νήμα» είναι η σύγχρονη ιστορία της χώρας από την αρχή της δικτατορίας και έπειτα. Και τέλος είναι ένα παράδειγμα της πορείας του νέου ελληνικού σινεμά.

«I ‘m Not your Negro» | καθηλωτικός αντιρατσιστικός κινηματογράφος

«Δεν είναι παράνοια του μυαλού μου (σ.σ. ο ρατσισμός) μα ένας κοινωνικός τρόμος και ένας κίνδυνος ορατός σε κάθε μπάτσο, κάθε αφεντικό, στον καθένα» δηλώνει ο μαύρος στοχαστής, συγγραφέας και αγωνιστής πολιτικών δικαιωμάτων James Baldwin στο καθηλωτικό ντοκιμαντέρ «Δεν είμαι ο νέγρος σου»

Lucky | Η γλυκόπικρη αυθεντικότητα της ζωής

Σπάνιο και σπουδαίο σινεμά που λείπει πραγματικά στις μέρες μας στην καλύτερη παράδοση των ανοιχτών τοπίων της Αμερικής και την ανοιχτοσύνη των ανθρώπων. Ένα αυθεντικό πορτρέτο ενός αυθεντικού ανθρώπου και μιας αυθεντικής ζωής, τόσο γλυκόπικρα τρυφερό, τόσο ευαίσθητο και με μια φυσιογνωμία τόσο σπάνια όμορφη. Ο Harry Dean Stanton στον τελευταίο του ρόλο τιμάει τον κινηματογράφο.

Όταν ο Μαρξ συνάντησε τον Ένγκελς | «Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω» από τον κόσμο και κινηματογραφικά

Από την πρώτη στιγμή που αυτοί οι δυο κύριοι μίλησαν, έγραψαν και υπήρξαν… το όλο δομημένο σύστημα συνταράχθηκε τρομοκρατημένο. Γι’ αυτό και η βιομηχανία του κινηματογράφου ποτέ δεν τους έπιασε… στη κάμερα τους. Ο Raoul Peck – ο μαύρος σκηνοθέτης από την Αϊτή – όμως ήρθε να επαναφέρει την ιστορική ισορροπία και ο Μαρξ και ο Ένγκελς σταματάνε να είναι κάδρα και μετατρέπονται σε αυτό που ήταν πραγματικά: οι πιο καθοριστικές προσωπικότητες της ιστορίας.

Brawl in cell block 99 | Φασίζουσα κατρακύλα… στο κινηματογράφο

Αυτή η ταινία είναι φασισμός: όπως ο ήρωας που ηρωοποιείται έτσι και ο σκηνοθέτης που τον δημιουργεί. Ο κινηματογράφος στην χειρότερη κατρακύλα του. Άψογο αφηγηματικό στυλ για ένα απαράδεκτο (με κάθε κυριολεξία) ιδεολογικό περιεχόμενο.

«Το τελευταίο σημείωμα» του Παντελή Βούλγαρη | Οι 200 της Καισαριανής ολόρθοι παραμένουν

Είναι 1η Μάη του 1944. Τα μεγάφωνα του στρατοπέδου αρχίζουν να ανακοινώνουν τα ονόματα, και τα διακόσια το ένα μετά το άλλο και ο λαός χάνει το ένα μετά το άλλο του παιδί, το έναν μετά τον άλλο φορέα ανθρωπιάς… «Από τον γιο μου θα την φάτε, κουφάλες!» θα ακούσουμε. Μια δήλωση αξιοπρέπειας. Λαϊκή. Λεβέντικη. Αυθεντική. 200 εκτελεσμένοι κομμουνιστές. Αυτή είναι η υπογραφή.

Ο Kaurismaki και «η άλλη όψη της ελπίδας» του

Ο Kaurismaki είναι με τους «λάθος». Έχει το θάρρος να τα χώνει και στους κινηματογραφικούς κανόνες και στους εθιμοτυπικούς κανόνες και στα γούστα του εκάστοτε κοινού και στα γούστα της εκάστοτε εποχής. Και η τελευταία του ταινία είναι άλλο ένα θαυμάσιο πολιτικό και πάντα επίκαιρο παράδειγμα.

Loving Vincent | Η ιστορία που γέννησε μια πρωτοπορία και σκότωσε έναν άνθρωπο

Το Loving Vincent είναι πριν από όλα ένας φόρος τιμής και ταυτόχρονα ένα συγκινητικό φιλμ εικαστικού πειραματισμού και αστυνομικού σασπένς μιας σκληρής και θλιμμένης ιστορίας που γέννησε μια πρωτοπορία και σκότωσε έναν άνθρωπο.

Blade Runner 2049… είναι ή όχι ρέπλικα;

Το Blade Runner 2049 κατάφερε να δομήσει ένα εναλλακτικό μέλλον (ένα εμβαθυντικό δηλαδή παρόν) που να μοιάζει εφιαλτικότερο, ποιοτικά και ποσοτικά πιο δυσοίωνο; Μια πρώτη και προς αναθεώρηση σκέψη, εν είδει της αυθεντικής ιστορίας.

«Το Αυτό»: Είναι τους κλόουν που όντως πρέπει να φοβόμαστε;

Ο κλόουν ως κοινωνική φοβία και ως μέσο συνειδητοποίησης. Παρά την μέτρια κινηματογραφική απόδοση, η ιστορία του Stephen King έχει ένα βαθύτατο ιστορικό, πολιτικό και φιλοσοφικό υπόβαθρο, που η ταινία όπως και η πραγματικότητα επιβεβαιώνει. Κοινωνική τρομοκρατία σε μορφή… τσίρκου.