κριτική λογοτεχνίας

«Το ουράνιο τόξο της βαρύτητας» του Thomas Pynchon: εκτός ορίων

Ο Pynchon ξεπερνά το αποκαλυπτικό μυθιστόρημα και μεγαλουργεί στον χώρο του μεταποκαλυπτικού. Η νοσηρή πραγματικότητα γίνεται πύλη εισόδου για ένα σουρεαλιστικό, φουτουριστικό, κυνικό, απόλυτο μυθιστόρημα.

“Θέναρ” της Αγγελικής Δημουλή | Με ένα χάδι ξεκινάνε όλα

Στην αριστερή σελίδα σύντομα, άμεσα ποιήματα και στη δεξιά σκέψεις, λέξεις, εικόνες δίχως σαφή σύνδεση, παράδειγμα αυτόματης γραφής. Εκ δεξιών η προσφορά, το δώρο, εξ ευωνύμων το αντίδωρο. Αυτό έχει να κάνει με την ανεκτίμητη αξία της γέννησης, του παιδιού.

Αυτοί που δεν κρύβονται πια, “Το τραγούδι του χιλμπίλη” του J. D. Vance

Ο χιλμπίλης είναι αυτός που αντιδρά σπασμωδικά και καταλήγει σε επιλογές Τραμπ. Ο λευκός της εργατικής τάξης που δεν ζει στις μητροπόλεις, αλλά στις αχανείς εκτάσεις απομακρυσμένων πολιτειών των ΗΠΑ. Σε μας είναι αυτός που συντηρεί την αντίδραση και τον φασισμό.

“Το πρωί που ήρθαν να μας πάρουν” της Τζανίν Ντι Τζιοβάνι

Η συγγραφέας συλλέγει σπαρακτικές ανθρώπινες ιστορίες και τις συλλέγει μέσα στα άγνωστα μονοπάτια του εμφυλίου πολέμου στη Συρία. Η πολεμική ανταποκρίτρια εντοπίζει την ανθρωπιά που κρύβεται  αλλά δεν λιποτακτεί απέναντι στη βαρβαρότητα.

Αυτόπτης μάρτυρας σε χρόνια δίχως έλεος | Δυο εξαιρετικά αναγνώσματα

Δυο εξαιρετικά αναγνώσματα με αναφορές στην ίδια πάνω κάτω πολιτική περίοδο- μεσοπόλεμος με έμφαση στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και η ζωή λίγο πριν, κατά την διάρκεια και αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο για δυο απελπισμένους κομμουνιστές σοβιετικούς πράκτορες.

Το βαθύτερο σημείο της παρακμής | “Στη σωφρονιστική αποικία” του Φραντς Κάφκα

Ο Κάφκα δεν ήταν ένας ακόμη μυθοπλάστης. Στην ουσία ήταν μέγας ανατόμος του “σώματος” της κοινωνίας. Η λογοτεχνία ήταν το μέσο για να “διαβάσει” και να καταλάβει τι συνέβαινε στον κόσμο.

Χίτλερ, από την αρχή ως το τέλος

Τον Αδόλφο Χίτλερ όσο κι αν νομίζεις πως τον γνωρίζεις, δεν τον γνωρίζεις παρά ελάχιστα. Το μνημειώδες και κλασικό, πια, έργο του Ian Kershaw, “Χίτλερ”, έρχεται για να αποκαταστήσει τη μεγάλη εικόνα.

Το παρελθόν μας προκαλεί (ό,τι χρώμα κι αν έχει) | Καρλ Αντερόλντ, «Κόκκινοι»

Είναι ο 20ος αιώνας, είναι η δικτατορία του προλεταριάτου, είναι η παλιννόστηση του καπιταλισμού, η κυριαρχία του ρεφορμισμού, οπορτουνισμού, η άνοδος του φασισμού, η πτώση του Τείχους, η επίθεση του συστήματος  στα λίγα κεκτημένα που έμειναν στην εργατική τάξη. Είναι το παρασκήνιο και προσκήνιο ενός βιβλίου. Είναι “επίθεση” αναμνήσεων”. Είναι οι “Κόκκινοι” του Καρλ Αντερόλντ.