ναζισμός

«Μαζί ή Τίποτα» | Ο Φατίχ Ακίν «οπλίζει» και στοχεύει το νεοναζισμό (και της χώρας μας)

Ο Φατίχ Ακίν είναι αγαπητός στην χώρα μας. Και θα παραμείνει. Με την νέα του ταινία «In the Fade», ο λόγος μοιάζει οριστικός: Βάζει πρώτος -και πριν από όλους τους Έλληνες σκηνοθέτες-, στο στόχαστρο και στο εδώλιο την Χρυσή Αυγή, τον ναζισμό της, την εγκληματική φύση και ιδεολογία της και τις διασυνδέσεις της σε μια Ευρώπη που εξαθλιώνεται. O Fatih Akin (κατά)δικάζει τους Χρυσαυγίτες όπως (κατά)δικάζει και τους Γερμανούς νεοναζιστές. Δεν υπαινίσσεται. Παίρνει σαφή θέση. Ο Fatih Akin υποδεικνύει δράση εναντίον τους.

Η ναζιστική επίθεση στο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ και η απάντηση του

Η οργανωμένη αντιφασιστική περιφρούρηση του Εμπρός με προφυλαγμένο το κτίριο και με την παρουσία και συμμετοχή πολύ κόσμου στάθηκε απέναντι στους ναζιστές που αποθρασυμμένοι από το πατριωτικό παραλήρημα του συλλαλητηρίου επέλεξαν να στοχεύσουν ένα θέατρο, έναν αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο τέχνης, ένα χώρο του απελευθερωτικού κινήματος, που παράγει αυτοοργανωμένο πολιτισμό από όλους για όλους. 

(Ενάντια στην) μυθοποίηση του ναζισμού

Ένα κινηματογραφικό έργο λοιπόν, το να προωθεί, το να δημιουργεί την εικόνα μιας Βέρμαχτ και των SS ως κάτι το επιβλητικό που πρέπει να το κοιτάζουμε με δέος σημαίνει αυτομάτως πως αποδέχεται την αισθητική της Ρίφενσταλ, του Γκέμπελς και του Χίτλερ. Γιατί αυτό ακριβώς επιζητούσαν και θέλανε να πετύχουνε και οι ίδιοι. Να θεωρηθούν από τους λαούς του κόσμου άτρωτοι, θεοί, υπερήρωες, υποκείμενα λατρείας, υποκείμενα δόξας και δικαιωματικοί φορείς της παγκόσμιας καταπίεσης.

Βάις: Καμία τιμωρία για «.. τους δίπλα, πίσω και κυρίως πάνω από τους «Χίτλερ»»

Συγκλονιστικό «κατηγορώ» κατά της υποκρισίας, των «μεγάλων πορτοφολιών» και της γενεσιουργού αιτίας πίσω από το Γ’ Ράιχ, από τον Γερμανό θεατρικό συγγραφέα, λογοτέχνη, σκηνοθέτη, ζωγράφο, Πέτερ Βάις

Γιόαχιμ Φεστ: «Οχι εγώ – Ο ναζισμός μέσα από τα μάτια ενός παιδιού»

Ο λόγος του Φεστ κρατά την παιδικότητα του παραμυθιού και τη δύναμη της μαρτυρίας που αποκαλύπτει. Σαν τη χαλαρή κουβέντα που θα ξεκινήσει από το απρόσμενο και θα καταλήξει σε γλυκόπικρη μελαγχολία.

Ο Darth Vader στην υπηρεσία των νεοναζί;

Από εμβληματικό σύμβολο του «κακού», σε εργαλείο της μνημειώδους κενότητας του νεοφασισμού… [Δεν φταίει ο Νταρθ.]