Φασισμός

Δεν γεννιέσαι ναζί εγκληματίας, φασίστας, ρατσιστής – Γίνεσαι

Προφανώς ο αποξενωμένος αδιάφορος «παρτάκιας»,  δεν είναι ο Μπρέιβικ ούτε ο Τάραντ. Δεν σήκωσε το χέρι του να πάρει ανθρώπινες ζωές εν ψυχρώ. Σιώπησε, όμως, και γύρισε αλλού τα μάτια, όταν οι Μπρέιβικ και Τάραντ γαλουχούνταν στο μίσος, όταν γίνονταν τα καλύτερα εργαλεία τούτου του συστήματος που λέγεται καπιταλισμός.

Οι ματωμένοι Μάηδες τού Μεσοπολέμου. Εργατικές Πρωτομαγιές σε Γερμανία (1929) και Ελλάδα (1936)

Στον ευρωπαϊκό μεσοπόλεμο, πολλές πρωτομαγιές συμπύκνωσαν την καταστολή και την εξέγερση πολιτικά και ιδεολογικά, την ένταση της ταξικής σύγκρουσης. Αποτέλεσαν την αφορμή για το πέρασμα από τις φιλελεύθερες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες σε αυταρχικά και ολοκληρωτικά κοινοβουλευτικά καθεστώτα, στον φασισμό.

Η ναζιστική επίθεση στο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ και η απάντηση του

Η οργανωμένη αντιφασιστική περιφρούρηση του Εμπρός με προφυλαγμένο το κτίριο και με την παρουσία και συμμετοχή πολύ κόσμου στάθηκε απέναντι στους ναζιστές που αποθρασυμμένοι από το πατριωτικό παραλήρημα του συλλαλητηρίου επέλεξαν να στοχεύσουν ένα θέατρο, έναν αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο τέχνης, ένα χώρο του απελευθερωτικού κινήματος, που παράγει αυτοοργανωμένο πολιτισμό από όλους για όλους. 

(μια) Κουβέντα με τον Δημήτρη Μυστακίδη

«Αυτός ο λαός για τι έχει να περηφανευτεί τα τελευταία εκατό χρόνια; Για το ΕΑΜ και για το ρεμπέτικο» και έτσι με συλλαμβάνει άμεσα. Διόλου υπερόπτης, σεμνά ειλικρινής. Είναι πρωί, πίνουμε καφέ και γνωριζόμαστε. Δεν φαίνεται καθόλου να βιάζεται. Μιλάμε για καμιά ώρα. Έχει κατέβει ήδη την προηγούμενη από την Θεσσαλονίκη και λίγο μετά θα πάει για τσίπουρο κάπου στον Πειραιά. Το βράδυ θα ανέβει στην σκηνή και θα ρεφάρει ρεμπέτικα. Αλλά δεν θα μείνει εκεί: Η μουσική μοιάζει ταυτόχρονα και μια αφορμή. «Η μουσική δεν είναι για να σε κάνει να ξεχνάς. Είναι για να σου θυμίζει»