Joyce Mansour

Joyce Mansour: Κραυγές. Σπαράγματα. Ορνια

Η ποίηση της Τζόις Μανσούρ είναι σαν την απρόσμενη καταιγίδα εν μέσω λιακάδας. Σε κεραυνοβολεί και όταν τελικά επιστρέφεις στην κανονικότητα, το πυρωμένο αποτύπωμα της μένει ανεξίτηλο και σε προκαλεί να το ακουμπήσεις. Όταν το πλησιάσεις, θα δεις το χάος μεταξύ έρωτα και θανάτου. Θα αντικρίσεις την ομορφιά όπως είναι: Γεμάτη ψεγάδια, αιχμές, κραυγές, σπαράγματα.