«Γόνιμες μέρες», της Τζούλιας Γκανάσου

Προσευχές του δρόμου

| 30/07/2021

Ο Θεός σώζει, έτσι λένε οι πιστοί. Ο εαυτός σώζει, έτσι οι λένε οι άπιστοι. Αμφότεροι σφάλουν. Η ιστορία σώζει, όχι η Ιστορία, αλλά η ιστορία, οποιαδήποτε, οπουδήποτε, οποτεδήποτε. Η απλή, καθημερινή, χθεσινή, αυριανή, άγνωστη, γνωστή, αδιάφορη, διαφορετική, κοινή, μοναδική ιστορία. Είμαστε οι ιστορίες μας, είμαστε οι λέξεις, οι παύσεις, τα θαυμαστικά, τα ερωτηματικά μας. Είτε πιστεύεις είτε όχι, προσεύχεσαι και ελπίζεις, συνεχίζεις, αδιαφορείς, ενδιαφέρεσαι, περιμένεις, υπομένεις, ανυπομονείς. Αν από τον άνθρωπο αφαιρέσεις δέρμα, αίμα, κόκαλα μένουν οι προσευχές του δρόμου, οι ιστορίες που κανείς δεν του ζήτησε να πει, αλλά αυτός τις εξιστορεί για να λυτρωθεί, να εξομολογηθεί, να ανακουφιστεί. Κάθε ιστορία κι ένας σπόρος φωτός, ομορφιάς, αντίστασης στον πανίσχυρο ζόφο. Αν κάτι γονιμοποιεί, κινητοποιεί, τις μέρες, τις ώρες, είναι όσα λέμε και όσα δεν λέμε, αλλά σκηνοθετούμε μέσα μας. Οι ιστορίες επιβεβαιώνουν την ύπαρξη και ξορκίζουν την ανυπαρξία και όταν ζητάμε από τον άλλο να μας πει μια ιστορία, ζητάμε να μας εξηγήσει την ύπαρξη, τουλάχιστον ένα κομμάτι της. Οι ιστορίες, οι μικρές και μεγάλες σκέψεις, εκφράζονται με ξεσπάσματα, με παραληρήματα, με σιωπές και μελαγχολικές ματιές. Οσο μιλάμε θα ζούμε σε γόνιμες μέρες, θα διαβάζουμε τις «Γόνιμες μέρες» (Εκδόσεις Γκοβόστη) της Τζούλιας Γκανάσου.

Η νουβέλα της Γκανάσου καταπιάνεται με την ευθραυστότητα και ανθεκτικότητα της ύπαρξης, με τη δύναμη και την αδυναμία του σώματος, με τον εσωτερικό μονόλογο, διάλογο, που κάνουμε ή δεν κάνουμε. Για την Γκανάσου, η χορδή που μας κρατά όρθιους και «ασφαλείς», η τύχη, μπορεί ανά πάσα στιγμή να κοπεί. Τότε, η ανάγκη και ικανότητα μας να πούμε την ιστορία μας θα κρίνει τη σωτηρία ή την καταδίκη μας. Η συγγραφέας βάζει τον άνθρωπο στη θέση του απολογούμενου, στη θέση του εξομολογούμενου, στη θέση του αφηγητή. Η τελευταία ιδιότητα, κατάσταση, είναι καθοριστική, σχεδόν ιερή, διότι η μεταφορά του μηνύματος, του συναισθήματος, διαμορφώνει ζωές, γιατρεύει πληγές, σώζεις ψυχές. Μόνο που ο άνθρωπος που χάνει την τύχη του δεν μπορεί να πει την ιστορία του αμέσως και χωρίς εμπόδια. Η ατυχία προκαλεί την ασυνέχεια, την αδράνεια, την αμετροέπεια, την απροσεξία, την ανησυχία. Αυτά όμως δεν είναι ελαττώματα για κάποιον που παλεύει για τη ζωή του, που παλεύει με τον λόγο, με τη μνήμη, με τη λήθη. Τα λάθη γίνονται πάθη και μονοπάτια διαφυγής, μετάβασης στον τόπο τον αναμάρτητο, τον αθώο…Η Γκανάσου φέρνει στο φως τις ρωγμές μας και τις ασυνείδητες διαδρομές μας. Οι «Γόνιμες μέρες» είναι μια ιστορία που θα σας ξεβολέψει και θα σας μάθει πολλά.

Ένας φόνος, ένας άντρας σε κώμα και η προσπάθεια του να ξυπνήσει. Για να ξυπνήσει πρέπει να πάει στην αχαρτογράφητη περιοχή της ύπαρξης, να επιστρέψει στην εποχή πριν από τα πέντε του έτη. Η προσπάθεια είναι βασανιστική, κοπιαστική, επώδυνη και ο πρωταγωνιστής μιλά με κάθε τρόπο, αλλά ο ήχος δεν ταξιδεύει, χάνεται στα ξαφνικά φλας μπακ, στις αυτόνομες αναμνήσεις και στην αγωνία για την τύχη της τραυματισμένης ύπαρξης. Η Γκανάσου επιλέγει τον θραυσματικό λόγο, την πολυμορφία στην αφήγηση του κεντρικού ήρωα, την άμεση και λυρική, εξωπραγματική, πρόζα. Η Γκανάσου «βουτά» στην ψυχή και το μυαλό, σκιαγραφεί τον χαρακτήρα από μέσα και μας δίνει κάτι τόσο δυνατό όσο «Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του»!

 

 

 

 

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Σπούδασε αθλητική δημοσιογραφία και παρά την αγάπη και την ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία, συνεχίζει να ασχολείται με το αθλητικό ρεπορτάζ. Έχει εργαστεί σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικούς σταθμούς, κάνοντας βιβλιοπαρουσιάσεις