«Εncardia»: Οι «emigranti»

Μια παράσταση μνήμης και ελπίδας

| 06/04/2016

«Τον αέρα των πολέμων και της προσφυγιάς αναπνέουμε όλοι εδώ και πολύ καιρό. Κάποιοι δίπλα μας χάνονται για πάντα, κάποιοι φτάνουν κάπου, άλλοι ακόμα ταξιδεύουν… Δεν ξεχνάμε ποτέ μα και πάντα θέλουμε να χτίζουμε χαμόγελα κι ελπίδες για το μέλλον και το παρόν μας. Όλοι εμείς που ζούμε από κοντά την πίκρα της “ξενιτιάς”, το νόστο και τη χαρά της επιστροφής».

Ίσως δεν υπάρχει πιο επίκαιρη παράσταση από αυτή που παρουσιάζουν οι Encardia στο «Faust» από τις 6 Μαρτίου και θα συνεχίσουν να την παρουσιάζουν μέχρι και τη Κυριακή των Βαΐων 24 Απρίλη. Παρακολουθήσαμε τη παράσταση και μιλήσαμε με το Κώστα Κωνσταντάτo, για αυτή την άκρως επίκαιρη καλλιτεχνική τους συμβολή σε ένα από τα κορυφαία ζητήματα του καιρού μας, αυτό της μετανάστευσης και της προσφυγιάς: «Η ιδέα της μετανάστευσης και της προσφυγιάς πάντα ήταν στο νου μας σαν θέμα, γιατί ας μη γελιόμαστε, στην Ελλάδα αυτές οι δύο λέξεις είχαν πάντα μεγάλο βάρος. Τα τραγούδια της ξενιτιάς ήταν πάντα δυνατά και βαθειά λαϊκά. Άλλωστε και η αγάπη πόση ξενιτιά κρύβει μέσα της, αφού για να συναντήσεις τον άλλο πρέπει συχνά να αρνηθείς μέρος του εαυτού σου. Το πρόσφατο δράμα των προσφύγων στη χώρα μας, μας συγκίνησε βαθειά και έδωσε το έναυσμα για να εκφράσουμε κι εμείς όλα αυτά που νοιώθαμε, που νοιώθουμε, που μας κάνουν να θυμόμαστε αλλά και μας εξοργίζουν. Γράψαμε καινούργια τραγούδια, τα δέσαμε με τα παλιά μας, γράψαμε και κάποια κείμενα και… ιδού!».

Με αυτό τον τρόπο Οι Encardia παρεμβαίνουν στο γενικότερο δημόσιο διάλογο που διεξάγεται μέσα από τα τραγούδια και τα κείμενα μιας παράστασης, μνήμης και ελπίδας, όπως λένε και οι ίδιοι.
Το πρόγραμμα έχει ως επίκεντρο «αυτούς που μένουνε και περιμένουνε» που λέει και το λαϊκό τραγούδι. Αναδεικνύεται ο πόνος του χωρισμού και ειδικά η συναισθηματική κατάσταση της γυναίκας που μένει πίσω, η ελπίδα της επιστροφής και της επανένωσης, η προσμονή και η αγωνία που συνοδεύει αυτή την ανθρώπινη κατάσταση. Όπως μας είπε και ο Κώστας: «Η γυναίκα πάντα ήταν το σύμβολο και ο ήρωας του πόνου, της εγκατάλειψης, της μοναξιάς. Η γυναίκα θα παραμένει πάντα ο πόθος της επιστροφής, της συνάντησης, της λήθης. Γιατί η γυναίκα είναι το σύμβολο της καρτερίας και της προσμονής.».


Τα τραγούδια, επιλεγμένα μέσα από το πλούτο της παράδοσης της Κάτω Ιταλίας, συνοδεύονται από τις χορευτικές παρεμβάσεις και τη θεατρικότητα των δύο χορευτριών και ηθοποιών, της Άννας Θεοδωρίδου, που έχει κάνει τα κείμενα και είναι υπεύθυνη για τη σκηνοθεσία και της Άννας Αναστασιάδου. «Από καιρό σκεφτόμαστε να κάνουμε κάτι σε μικρό θεατρικό χώρο. Κι αυτό για να έχουμε τον κόσμο κοντά μας αλλά και να παίξουμε με φυσικό ήχο χωρίς μικρόφωνα και ηχεία. Ρεπερτόριο από λαϊκά τραγούδια του Ιταλικού νότου διασκευασμένα από εμάς. Τραγούδια από τις αρχές και τα μέσα του 20ου αιώνα με νέες μουσικές και στίχοι των Εncardia που γράφτηκαν 2015-2016».

Πρόσφατα εκατοντάδες καλλιτέχνες ευαισθητοποιήθηκαν σχετικά με το φεστιβάλ Αθηνών και με μαζικές διαδικασίες επιχείρησαν να παρέμβουν στην εν λόγω συζήτηση. Θα περιμέναμε μια ανάλογη ευαισθητοποίηση και παρέμβαση δράσης και δημιουργίας γύρω από το καθημερινό δράμα των προσφύγων, ώστε να συνδεθούν με το μεγάλο κύμα αλληλεγγύης που δείχνουν μεγάλα τμήματα της Ελληνικής κοινωνίας. Αυτή ακόμα αναμένεται. Σε αυτό το πλαίσιο η πρωτοβουλία των Encardia είναι μια δυνατή αχτίδα φωτός, η οποία μαζί με άλλες προσπάθειες κάνει τον κόσμο μας καλύτερο..

Info:

Από 6 ΜΑΡΤΙΟΥ και κάθε ΚΥΡΙΑΚΗ στο Θέατρο FAUST (Καλαμιώτου 11 και Αθιηναϊδος 12, Μοναστηράκι, Αθήνα) ώρα 21.00

Εισιτήρια: 10 ευρώ (προπώληση) & 13 ευρώ (ταμείο).

Προπώληση: https://www.viva.gr/tickets/music/faust/encardia/

encardia2

Κατά βάθος θα ήθελε να παίζει μουσική, αλλά επειδή αυτό το τρένο χάθηκε, γράφει για αυτή και βέβαια όχι από επάγγελμα αλλά από πάθος. Έπειτα από πολυετή θητεία σε περιοδικά και εφημερίδες κατέληξε στο απάνεμο(;) λιμάνι του toperiodiko.gr…