«Ημέρες καλοσύνης», της Κρυστάλλης Γλυνιαδάκη

Πριν τα ποιήματα, οι αφηγήσεις

| 21/04/2023

Ο τίτλος -Ημέρες καλοσύνης- είναι η εικόνα μιας γλυκιάς χειραψίας. Το δώρο που δεν μπορούμε να κρατήσουμε και η επιθυμία που μας χαϊδεύει και πάντα απομακρύνεται. Οι δυο λέξεις είναι σταγόνες του χρόνου που κρέμονται στα δέντρα, αυτά που έχουν για κορμό τη σάρκα και για κλαριά τα νήματα των ματιών. Αναπόφευκτα γλιστρούν και στο έδαφος πέφτουν. Η αρμύρα από τον μόχθο και το δάκρυ ποτίζει το χώμα, μένει στο τσιμέντο και χαμογελά στη μάνα θάλασσα. Το υγρό αυτό, που συνθέτει η καθημερινή αποτυχία και η ξαφνική επιτυχία, απλώνεται σε επιφάνειες αντικειμένων και στιβαρές, γερές, ανθεκτικές, πλάτες ανθρώπων. Η ποιήτρια λυγίζει τους κορμούς και μαζί το μολύβι της και χρωματίζει αυτή τη νέα ρευστή επικράτεια και τα ρεύματα του «τώρα» και του άμορφου «μετά» σχηματίζουν-αποκαλύπτουν αυτά που πάντα θα υπάρχουν στη ζωή μας, είτε ζούμε στην Ελλάδα είτε σε μια άγνωστη γωνιά του κόσμου. Και οι Ημέρες διαλύουν τις αρθρώσεις τους και η καλοσύνη βρίσκει τη δίνη της ύπαρξης της και ξεκινά για το σημείο μηδέν της ζωής (μας). Η Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη πριν μας δώσει τον τίτλο, μας έδωσε τα ποιήματα και πριν τα ποιήματα μας έδωσε τις αφηγήσεις μας. Οι «Ημέρες καλοσύνης» (Εκδόσεις Πόλις) αφηγούνται…

Τα ποιήματα που απαρτίζουν αυτή τη συλλογή είναι ιστορίες που λέει ο άνθρωπος στο ζώο που ζει μέσα του. Και το βλέμμα του άλογου επιστρέφει τα όσα άκουσε και με μια κατάφαση-χάδι προστατεύει αυτά που έχουν ειπωθεί και μετά αποτυπωθεί στο χαρτί. Η αφήγηση της Γλυνιαδάκη είναι τόσο δυνατή που φτάνεις εκεί που αναπαύεται ο σελιδοδείκτης και λες ας διαλύσω τον κόσμο. Και να τι θα βρεις πέρα από κακία, μίσος, φθόνο: Αγάπη, έρωτα, χαμόγελο και την πίστη για το νέο που πάντα φτιάχνεται. Η διαδρομή από τη σελίδα 10 έως την 90 είναι αυτή ενός μαραθωνοδρόμου που ψάχνει την ανηφόρα για να ζητωκραυγάσει! Ναι, υπάρχει το πνεύμα του η ζωή τραβά την ανηφόρα με σημαίες και ταμπούρλα και ναι υπάρχει κάτι από το «ελυτικό» πνεύμα, αυτό που κλείνεται στο αμύγδαλο του κόσμου. Η ποιήτρια, όμως, φτιάχνει κάτι που έχει τη δική της παιδεμένη ματιά. Τα μεγάλα σε έκταση ποιήματα απαιτούν ακρίβεια σε κάθε φράση, ρυθμό που αντανακλά τη σκέψη που βασανίζεται και μια κραυγή που στερεώνει-εξυψώνει το δημιούργημα. Για τον ποιητή είναι η καλά μελετημένη αποτίμηση του ιστορικού χρόνου και η εικόνα του προκλητικού παρόντος που συνιστούν την κραυγή-πυρήνα. Η Γλυνιαδάκη σκορπά τα ποιήματά της σε γκρίζο ουρανό και κάνει σκάλες τα «ζήτω» του ανθρώπου.

Η Γλυνιαδάκη μέσα από τις «Ημέρες καλοσύνης» σχολιάζει τις μέρες που έφυγαν και μας άφησαν τα καλά και τα κακά τους. Άλλοτε με τρυφερότητα, άλλοτε με ειρωνεία και χιούμορ και άλλοτε με τόλμη αναδεικνύει αυτά που μας πληγώνουν (κριτική σε δήθεν αριστερούς, στην εκκλησία, στη στρεβλή ερμηνεία των παραδόσεων…). Και όσα πέρασαν δεν μπόρεσαν να μην μας δώσουν τη σιωπή τους, τη φιλοζωία τους, τη γεμάτη χάρη κίνησή τους, την «καβαφική» επιστροφή τους, τα διαμαντένια κουκούτσια τους, τη μεγάλη αγάπη που είδαμε στην ταινία «The Hours»… Τα λίγα που είναι πάντα πολλά έφτιαξαν και το «Ορατόριο» της Γλυνιαδάκη και σε αυτό ο άνθρωπος, ο μικρός, ο μέγας και το καλό είναι το ουσιαστικό θρησκευτικό περιεχόμενο. Στο Μπλιτζ -λένε οι Βρετανοί/ενώθηκαν οι τάξεις ανάχωμα στον Χίτλερ/Φτωχοί και πλούσιο, γυναίκες, άνδρες/Ολοι μαζί υπέφεραν, όλοι μαζί βοηθούσαν/Κι όλοι μαζί προσπάθησαν να κάνουν το σωστό. Και λίγο πιο κάτω: Σκέψου/Σκέψου πώς θα ταν το Καλό/σε κλίμακα μαζική. Τις «Ημέρες καλοσύνης» θα τις αγαπήσετε, γιατί είναι κομμάτι της χειραψίας σας.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Σπούδασε αθλητική δημοσιογραφία και παρά την αγάπη και την ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία, συνεχίζει να ασχολείται με το αθλητικό ρεπορτάζ. Έχει εργαστεί σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικούς σταθμούς, κάνοντας βιβλιοπαρουσιάσεις