Η εκδίκηση του Σάλαζαρ- η απόδειξη πως μια μέτρια συνέχεια δεν ανασταίνει το franchise

Η πέμπτη ταινία για τους Πειρατές της Καραϊβικής καταφέρνει να μην ενθουσιάζει ούτε τους τελευταίους φανς

| 26/05/2017

Η πέμπτη ταινία για τους Πειρατές της Καραϊβικής καταφέρνει να μην σε ενθουσιάζει ούτε με τα άψογα γραφικά ούτε με τον καρτουνίστικο ρόλο του Johnny Depp. Αυτό συμβαίνει επειδή η ταινία δομείται γύρω από τις γκριμάτσες ενός πειρατή με πολύ κακό μεθύσι και οι μικροί πρωταγωνιστές είναι πιο αδιάφοροι από ποτέ, προσπαθώντας να αναβιώσουν τους Orlando Bloom και Keira Knightley, που αν και τελικά έπαιζαν σε μια σκηνή, μας άφησαν με αυτές τις μέτριες εντυπώσεις.

Μετά την παταγώδη αποτυχία της προηγούμενης ταινίας τόσο σεναριακά όσο και εισπρακτικά, με πρωταγωνίστρια την Penelope Cruz, σειρά τώρα είχε ο Javier Bardem στον ρόλο του φαντάσματος που κυνηγά τον Jack Sparrow. Ακόμη και έτσι όμως, το σενάριο συνέχιζε να μπάζει από παντού, καθώς ούτε υπήρχε κάποια σοβαρή μάχη μεταξύ τους και ο ήρωας έμοιαζε με κακέκτυπο του Davy Jones από την τρίτη ταινία. Από την άλλη η σχέση των δυο νέων, του γιου του Will Turner και της κόρης του Barbosa(αυτό ήταν ένα στοιχείο από τα λίγα που αποδόθηκαν καλά) δεν προκύπτει από πουθενά το πώς καταλήγουν μαζί, εκτός από μια-δυο σκηνές που κινούνται στα επίπεδα του slapstick χιούμορ. Ανούσια προσθήκη που δεν βοήθησε στην εξέλιξη της πλοκής με κάποιο τρόπο. Είναι τόσο κακή η σεναριακή γραφή, που χαραμίζεται η ερμηνεία του Bardiem και καθηλώνεται σε μια μανιέρα από γκριμάτσες και λανθάνουσα σοβαρότητα, αμφότερα αποδομένα με ανέμπνευστες ατάκες.

Η πλοκή με λίγα λόγια είναι η αναζήτηση της τρίαινας του Ποσειδώνα, που λένε ότι λύνει όλες τις κατάρες και προσφέρει την δύναμη της θάλασσας. Ο Salazar θέλει να λύσει τα μάγια και να γίνει άνθρωπος, παίρνοντας εκδίκηση από τον Sparrow, o μικρός Turner θέλει να επιστρέψει ο πατέρας του στην στεριά, η αστρονόμος που θεωρείται μάγισσα ψάχνει στοιχεία για τον πατέρα της, ο Barbosa ψάχνει την κυριαρχία σε όλες τις θάλασσες αλλά βρίσκει την κόρη του. Μικρές συμμαχίες και συμφωνίες διαμορφώνονται κατά καιρούς, αλλά ο καθένας οδηγείται από τις δικές του προσωπικές επιθυμίες και κανόνες ηθικής.

Ίσως το πιο μεταφορικό κομμάτι να είναι στην αρχή όπου στα εγκαίνια μιας τράπεζας, βρίσκουν μέσα στο πιο ασφαλές του χρηματοκιβώτιο τον Jack να κοιμάται πάνω στα λεφτά μεθυσμένος. Εκεί ενώ έπρεπε να τους έχει κλέψει, ο Jack βαριεστημένα αρχίζει τότε την κλοπή και ακολουθεί μια παράλογη και χωρίς νόημα καταδίωξη, που καταλήγει στο να χυθούν όλα τα χρήματα στην πορεία και να μην μείνει τίποτα για τους πειρατές. Κάπως έτσι εξελίχθηκε το ζήτημα της παραγωγής για αυτή την ταινία, μεγάλο budget και αναμονή για μια κακή επιστροφή των πειρατών.

Παρά τις ανέλπιδες προσπάθειες εναλλαγής των χαρακτήρων προκειμένου να διανθιστεί το franchise, διαφαίνεται μια ασθματική αναζήτηση έμπνευσης που κινητοποιείται κυρίαρχα γύρω από την εμπορική κακοποίηση της «συνταγής» των τριών πρώτων ταινιών. Αυτός είναι ίσως ο μοναδικός λόγος που οι τίτλοι τέλους μπορούν να δημιουργήσουν αναμονή, αν όχι μόνο ανακούφιση στον θεατή. Είναι ίσως καιρός οι Πειρατές της Καραϊβικής να βάλουν μια τελεία στα κινηματογραφικά τους ταξίδια, προκειμένου να μην προκαλέσουν περαιτέρω ναυτία στους εναπομείναντες φανς.