«Λίγα λόγια για μένα», της Καλλιρρόης Παρούση

Είμαστε οι απώλειες μας

| 13/12/2023

Τα λίγα λόγια, τα ελάχιστα, τα σχεδόν διάφανα, αυτά που γίνονται αέρας και από τις χαραμάδες περνάνε. Αυτά που γρήγορα ρευστοποιούνται και κάθε χώρο γεμίζουν. Τα λόγια που όντως χτίζουν ανώγια και κατώγια, τα λόγια που από το υπόγειο βλέπουν τα πάντα. Σημειώσεις από το υπόγειο δηλαδή; Κάπως έτσι. Κι αν η ρωσική ψυχή είναι μοναδική, το ίδιο συμβαίνει και με την ελληνική και με κάθε πλάσμα που δεν κρύβει τον μελαγχολικό ήλιο που δύει και ανατέλλει μέσα του. Οι λευκές νύχτες ακτινοβολούν σε λίγα τετραγωνικά, μέσα στο μαύρο που συνοδεύει την απελπισμένη κραυγή. Τα λίγα λόγια είναι για σένα, για μένα, για όλους, για τους εντός και τους εκτός, για το είδωλο πίσω από το είδωλο, για τα αυτόνομα προσωπεία και τους άπειρους εαυτούς μας. Και πάνω στα λίγα, στα τόσο λεπτά, η διαδρομή προς την Ιθάκη γίνεται σπείρα που πάλλεται και από το ίδιο στόμα ακούγονται τα πολλαπλά, τα μοναδικά απτά. Και κάπως έτσι, το προσωπικό γίνεται ακόμη πιο προσωπικό. Και ο λόγος, τα λόγια, σκάβει όλο και πιο βαθιά και το υπόγειο δεν είναι το τέλος, δεν είναι η αρχή, είναι αυτό που πάντα εκεί βρίσκεται και βρισκόταν, όπως τα «Λίγα λόγια για μένα» (Εκδόσεις Τόπος).

Η Καλλιρρόη Παρούση δοκιμάζει σκληρά τον εαυτό της, ρισκάρει και μας παραδίδει κάτι μοναδικό: ένα μυθιστόρημα που είναι κομμάτι της ψυχής της. Άλλες φορές αυτό επισημαίνεται καθ’ υπερβολήν και αδικεί δημιούργημα και δημιουργό. Όχι έδω. Γιατί; Διότι η Παρούση ισορροπεί ανάμεσα στο βαθύ συναίσθημα και στον ανεπιτήδευτο στοχασμό. Όποια σελίδα κι αν ανοίξετε, στο υπόγειο της ύπαρξης της συγγραφέως θα βρεθείτε. Παράδειγμα: Θα μπορούσα να τους πω πως η λογοτεχνία δεν υπάρχει. Όταν νυχτώνει, υψώνεται πάνω από την ιστορική και πάνω από την αισθητική της σημασία, και, μέχρι το επόμενο πρωί, για δες, τα τείχη της έχουν γκρεμιστεί. Η πόλη (εξ)αφανίστηκε. Οι συνειρμοί είναι μια περίεργη ιστορία και η καταγραφή τους μια σκοτεινή υπόθεση. Στους συνειρμούς αφήνουμε πάντα ένα κομμάτι του εαυτού. Η Παρούση το κομμάτι αυτό δεν το άφησε να χαθεί. Το εντόπισε, το φρόντισε, το έκανε χίλια κομμάτια και στο μητρικό σκοτάδι το μεγάλωσε. Το «Λίγα λόγια για μένα» είναι συμπυκνωμένη γνώση έντονης εμπειρίας, είναι η ειλικρίνεια και η σοβαρότητα του καλλιτέχνη, είναι αυτά τα σπουδαία που όλοι θέλουν να πουν όμως δεν ξέρουν τον τρόπο. Ένας είναι αυτός: η ήσυχη είσοδος στη μοναξιά μας.

Το βιβλίο γράφτηκε στη μνήμη του φίλου της Γιάννη, που έφυγε νωρίς. Και είναι η απώλεια που κάνει τους διαχωρισμούς, φτιάχνει τα μονοπάτια, τις αφηγηματικές διαδρομές. Γι’ αυτό και βλέπουμε και τον Πεσσόα σε αυτό το μυθιστόρημα. Αυτά που γράφει -λέει- η Παρούση θα μπορούσε να τα λέει κάποιος άλλος/ή και όλα να είναι αληθινά, δυνατά, αποδεκτά. Τα περισσότερα κεφάλαια ξεκινούν με τη φράση «λίγα λόγια για μένα» και είναι σαν αλλάζει η συγγραφική σκυτάλη. Η αφήγηση έχει το ύφος ενός αντικατοπτρισμού, αλλά η κίνησή της μόνο σκληρές αλήθειες μεταφέρει-προσφέρει. Όλα ξεκινούν από ένα παράξενο σημειωματάριο που απορροφά τις ώρες του Χάρη καθώς επιδίδεται στην ανάγνωσή του στο υπόγειο του σπιτιού του. Αναζητώντας τον εαυτό του… Στην αναζήτηση αυτή οι τελείες είναι προσωρινές. Η υπαρξιακή αναδιάταξη και η λογοτεχνική αλήθεια πιο ευδιάκριτες από ποτέ. Το «Λίγα λόγια για μένα» σου προκαλεί το εκστατικό παραλήρημα που ξέρεις ότι έχεις μέσα σου και σε αυτό αφήνεσαι και χάνεσαι. Πολλά «μπράβο» στην Καλλιρρόη Παρούση γι’ αυτό το βιβλίο.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Σπούδασε αθλητική δημοσιογραφία και παρά την αγάπη και την ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία, συνεχίζει να ασχολείται με το αθλητικό ρεπορτάζ. Έχει εργαστεί σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικούς σταθμούς, κάνοντας βιβλιοπαρουσιάσεις