Οι καλύτεροι δίσκοι της χρονιάς που πέρασε.

Και ένα μουσικό διάλειμμα από τα πάνελ από τις εκλογές που πλησίασαν απειλητικά.

| 18/01/2015

Βρισκόμαστε ήδη στο δεύτερο μισό του Γενάρη. Και παρότι μπορεί να φαίνεται ξεπερασμένο, μαζέψαμε μερικούς από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς που πέρασε, όπως τους επέλεξαν συντάκτες του Περιοδικού για τη Διατάραξη της Κοινής Ησυχίας. Από εντελώς διαφορετικά είδη και μέρη του κόσμου, ικανοποιώντας εντελώς διαφορετικά γούστα, είμαστε σίγουροι ότι θα διαταράξουν την ησυχία σας και θα σας συντροφέψουν (και) αυτές τις κρίσιμες πολιτικά μέρες… Ορίστε λοιπόν, 25 δίσκοι που κυκλοφόρησαν και πρωτοακούστηκαν το 2014. Σε περίπτωση που δεν τους ξέρετε είναι καιρός να τους μάθετε. Σε περίπτωση που τους γνωρίζατε, καιρός να τους ξαναθυμηθείτε… Και ούτως ή άλλως έτσι μπορείτε να ακούτε ωραίες μουσικές στα διαλείμματα των προεκλογικών πάνελ.

[br]

Α. Κώστας Αρβανίτης:

 

Το ότι σοβαροί δίσκοι που ακούστηκαν πολύ μένουν εκτός είναι η πιο ισχυρή ένδειξη ότι το ’14 ήταν μια καλή χρονιά, καθώς το απόλυτο κριτήριο της κατάταξης σε αυτές της λίστες είναι ο απόλυτος αριθμός ακροάσεων. Πάμε λοιπόν:


1. Goat – Commune:


JMascis_TiedToAStar_LPJacketOι μασκοφόροι Σουηδοί έχουν πιάσει το νόημα της μυθολογίας (και παπάτζας) του ευρύτερου rock’n’roll. Οπότε εκτός από το μουσικό κομμάτι λανσάρουν και πνευματική χειραφέτηση, αρχαίες φυλές, tribal και voodoo στο σουηδικό ψαροχώρι τους. Ταυτόχρονα σε πείσμα των επικριτών τους, ο δεύτερος τους δίσκος μετά το εξαιρετικό προπέρσινο World Music λανσάρει ακόμα καλύτερες κομματάρες και συνοχή, εκλεκτές επιρροές (60s ψυχεδέλεια αλλά και Santana πολύ έντονα) φιλτραρισμένες με τρόπο που τους διαχωρίζει από τον μέσο άμπαλο αναβιωτή του retro rock και τα τελετουργικά/αφρικάνικα/voodoo/μεσανατολικά gimmicks στον ήχο να το κάνουν ένα από τα πιο φρέσκα και εθιστικά πράγματα εκεί έξω. Επίσης όλοι εκεί έξω λένε πως live είναι μπόμπα.  Η βασική εντέλει απόδειξη της αξίας του δίσκου είναι οι 200 φορές που το άκουσα. Rock’n’roll αγόρια και κορίτσια, believe the hype και πιστέψτε στη Θεά Κατσίκα.

* Ακούστε το κομμάτι: Gathering Of Ancient Tribes 

[br]


2. Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra – Fuck Off Get Free We Pour Light On Everything


silvermtzionΟι Φίλοι μας από το Μόντρεαλ του Καναδά (και άλλη όψη των μεγάλων Godspeed You! Black Emperor) είναι πολύ χαρούμενοι εδώ, χωρίς αμφιβολία και λόγω του ότι ο βασικός συνθέτης Efrim Menuck πλέον είναι μπαμπάς. Είναι επίσης εκκωφαντικοί, αισιόδοξοι, με τρομερές συνθέσεις και πιο στρατευμένοι από ποτέ, και ακόμα και όταν γράφουν το Austerity Blues, κομμάτι κομμένο και ραμμένο για την Ελλάδα του 2014 καταλήγουν στο θριαμβευτικό ξέσπασμα «Lord let my son live long enough to see that mountain torn down». Aυτοί είναι οι Zion, μουσικοί με Όραμα, συνθέτες και σύντροφοι, άγχος και λύπη και θυμός και οργή για τη δυτική καπιταλιστική κοινωνία και την κατάντια της αλλά και κάλεσμα αγώνα για να ανατραπεί. Η μπάντα βρίσκεται σε μεγαλύτερη φόρμα από ποτέ και αυτός ένας δίσκος θρίαμβος: πρόκειται για το απόγειο του πολιτικοποιημένου ροκ. Για τις επαναστάσεις της νεάς εποχής.

* Ακούστε το κομμάτι: Austerity Blues

[br]


3. Αphex Twin – Syro:


aphex-twin-syroΔύσκολα τα πράγματα. Ο Βασιλιάς της ηλεκτρονικής μουσικής Richard D. James, ευρύτερα γνωστός σαν Aphex Twin μετά από 10+ χρόνια αντικοινωνικότητας θυμήθηκε να επιστρέψει στον πολιτισμό και να βγάλει τρεις δίσκους στη σειρά (!) όπως δηλώνει, με το Syro να είναι το πρώτο από αυτά. Η υποδοχή του δίσκου στο Internet και στα social media όπου και αποθεώθηκε πριν καν κυκλοφορήσει αξίζει να μελετηθεί ίσως το ίδιο και με το δίσκο, με το θέμα να είναι αν ο κόσμος τελικά ακούει όντως μουσική ή απλά την ποστάρει. Στο Syro αυτό καθαυτό, ο Aphex δεν επέστρεψε για να βγάλει προσβάσιμο δίσκο. Για την ακρίβεια, μιλάμε για ένα σχιζοειδή λαβύρινθο από beats, samples και ήχους με ελάχιστη ποπ νοοτροπία που χρειάζεται περισσότερο μελέτη παρά ακρόαση. Παρόλαυτα, είναι Aphex: ένα Minipops ή το ισοπεδωτικό σόλο πιάνο του Aisatsana και πολλές σκόρπιες στιγμές εδώ και κει έχουν μια  ποιότητα που ελάχιστοι μπορούν να αγγίξουν. Είναι στριφνή και δυσνόητη, αλλά όπως και να’χει είναι η επιστροφή του Βασιλιά.

Ακούστε το κομμάτι: Μinipops 67 [120.2][source field mix]

[br]


4. Swans – To Be Kind:


To-Be-KindEδώ κι αν είναι δύσκολα τα πράγματα. Οι Swans δεν είναι τόσο σκοτεινοί όσο ήταν κάποτε: o τυφώνας Gira φαίνεται να καταλαγιάζει κάπως μέσα του. Αυτό δε σημαίνει φυσικά πως τους λείπει το σκοτάδι ή η ένταση γενικά, σε σχέση με την τεράστια πλειοψηφία των rock καλλιτεχνών. Ο Michael Gira εδώ μαζί με μια τρομερά ομάδα συνεργατών καταθέτει άλλο ένα δίσκο, που περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι ένας αυτοσχεδιαστικός μουσικός καμβάς με ένταση σε ήχο και συναίσθημα που ελάχιστοι αγγίζουν, θορυβώδης, heavy, μινιμαλιστικός, επαναληπτικός, τελετουργικός, ψυχεδελικός, τα πάντα, με επίκεντρο το απίστευτο τριαντάλεπτο χάσιμο του Bring The Sun , Toussaint L’Ouverture, κομμάτι εμπνευσμένο από τον ηγέτη της εξέγερσης των μαύρων σκλάβων της Αϊτής το 1791. Από μια πάντα η οποία ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να ασχοληθεί με τα pop/rock καλούπια αυτός είναι ένας ακόμα εξαιρετικός δίσκος, δύσκολος έως και σοκαριστικός ειδικά για τους καινούριους ακροατές της μπάντας, πιστός όμως στο αγέρωχο δημιουργικό όραμα του εξηντάχρονου πια (!) Gira. Άλλη κλάση. Το είδαμε και ζωντανά πρόσφατα.

* Ακούστε το κομμάτι: Bring The Sun

[br]


5. Kangding Ray – Solens Arc:


solensarcO εκλεκτός γάλλος minimal techno παραγωγός της εκλεκτής  Raster Noton είναι ένας από τους πιο ταλαντούχους της φάσης του για το δικό μου ταπεινό γούστο. Ο ένας δίσκος του καλύτερος από τον άλλο αλλά και διαφορετικοί μεταξύ τους, ακροβατώντας ανάμεσα στην κυριαρχία του beat πάνω στη μελωδία και τούμπαλιν. Μετά το καταπληκτικά LP Automne Fold (2008) και Οr (2011) και σκόρπια ΕP, σαφώς πιο πειραματικά στα ατσάλινα πάντα beats τους, ο Kanding Ray επανήλθε καλοκαιριάτικα με το τρομερό Solens Arc, στο οποίο στρέφεται στην παραδοσιακή, βρώμικη, σκοτεινή, βαριά κι ασήκωτη 4/4 techno που όλοι αγαπήσαμε. Το αποτέλεσμα είναι σαφώς πιο club-oriented (σε σχέση με παλαιότερα πάντα), πολύ πιο εμφατικό ρυθμικά και αποτελεί ιδανικό soundtrack για νυχτερινά κυνηγητά με τους μπάτσους σε αφιλόξενες φουτουριστικές μητροπόλεις ή τη μελλοντική συνέχεια του  Blade Runner, ό,τι προτιμάτε. Αντάρτικο πόλης σε 4/4, κυρίες και κύριοι.

*Ακούστε το κομμάτι: Βlank Empire

[br]


6. Run The Jewels – RTJ 2


runthejewelsTελευταίο μόνο και μόνο γιατί βγήκε αργά και δεν πρόλαβα να το λιώσω τόσο πολύ, εδώ έχουμε σαφώς το χιπ-χοπ δίσκο της χρονιάς. Oι Killer Mike και El-P (γνωστός από τους Company Flow ο δεύτερος) ως δύο MCs και ένας DJ ενώνουν τις δυνάμεις τους για δεύτερη φορά ως Run The Jewels και καταθέτουν ένα αρκετά προοδευτικό πλην τελείως τσίτα και  hardcore χιπ-χοπ δίσκο, με σοβαρότατα flows και τον EL-P να υπογράφει μερικές υπερβρώμικες παραγωγές όλο τσαμπουκά. Ο οποίος τσαμπουκάς επεκτείνεται και στο στιχουργικό επίπεδο με την αστυνομική βία στις ΗΠΑ, τους πολέμους σε Ιρακ και Αφγανιστάν, τη φτώχια, αλλά και τις προσωπικές σχέσεις των δύο MCs και κάμποσο battle όπως προβλέπει μια σωστή ραπ  συνταγή. Στο απόλυτο highlight με τον πολιτικά ορθό τίτλο Close Your Eyes (And Count To Fuck) χώνει και ο Zack De La Rocha, ναι των Rage Against The Machine. Λύσσα κακιά.

*Ακούστε το κομμάτι: Close Your Eyes (And Count To Fuck)  

[br]

[br]

Β. Γιάννης Κονταξής: 

 

7. ΑσΥΜμΕτρΟι ΦαρΟι – Waking Flame


a40195352asymmetroi faroi

Όταν ακούς ότι υπάρχει ένα συγκρότημα που παίζει ambient electronic rock και κατάγεται από την Αμαλιάδα, κάνεις το σταυρό σου και πατάς play. Μετά το πρώτο play ξανακάνεις το σταυρό σου γιατί δεν πιστεύεις αυτό που άκουσες.

Εναλλαγές ηχοτοπίων, σκοτεινή ατμόσφαιρα, το ποίημα «Η Μοναξιά» της Κατερίνας Γώγου μελοποιημένο. Ακούγεται ιδανικά με κλειστά όλα τα φώτα για ολοκληρωτική παράδοση στις νότες.

[br]

* Ακούστε το κομμάτι : Solitude (Η μοναξιά της Κ. Γώγου)

[br]


8. Brak – Στέλνω Ένα Μήνυμα


BRAKMINIMAΝα στείλω και εγώ με τη σειρά μου ένα μήνυμα: ακούστε οπωσδήποτε αυτόν το δίσκο. Low Bap υψηλής κλάσης με στίχους τσεκούρι και μουσική που σε κολλάει στον τοίχο.

Ο Brak από Τα Χνάρια μας ταρακουνάει για τα καλά υπενθυμίζοντας σε όλους πως όταν έχεις μυαλό και ψυχή, η πόρωση έρχεται πολύ εύκολα.

[br]

* Ακούστε το κομμάτι : Σκέψεις

[br]


9. Burial Hordes – Incendium


incediumΑνάποδοι σταυροί, αραχνοΰφαντοι ιστοί, δαιμόνια, τερατόμορφοι φύλακες, σάρκες σκισμένες, γρήγορες ταχύτητες, φονικά riffs και φωνητικά από τα έγκατα της κόλασης ντυμένα με black και death metal ενορχηστρώσεις.

Όποιος σας λέει «ακούω τα πάντα», όταν τον ρωτάτε «τι μουσική ακούς;», βάλτε τον να ακούσει αυτό το αριστούργημα για να αναθεωρήσει την απάντησή του.

[br]

* Ακούστε το κομμάτι: Nailed Curse

[br]


10. Conjecture – Enter The Grove


conjectureΑν θεωρείς ότι οι ήχοι της μητρόπολης είναι μουσική, τότε ετούτος εδώ ο δίσκος είναι ο ιδανικός για να εξερευνήσεις το εύρος τους. Αν θεωρείς ότι το Σέφιλντ πρόσφερε περισσότερα στο μουσικό χάρτη από ό,τι το Μάντσεστερ, τότε ετούτος εδώ ο δίσκος είναι ο ιδανικός για να σε συνδέσει με τη μακρινή βιομηχανική αγγλική πόλη. Αν θεωρείς ότι το πειραματικό industrial είναι απλά βαβούρα, τότε ετούτος εδώ ο δίσκος είναι ο ιδανικός για να αναθεωρήσεις την έννοια «βαβούρα» και να την καταβρείς μαζί της.

[br]

*Ακούστε το κομμάτι : Yojimbo (Lith Remix)

[br]


[ΥΓ: Μέσα στη χρονιά κυκλοφορούν πολλά demos, splits, EPs, lives και compilations που σπάνια βρίσκουν χώρο στις λίστες με τα καλύτερα μιας και δεν πρόκειται για ολοκληρωμένα albums. Για αυτό όσοι ενδιαφέρονται για «διαφορετικές» δόσεις εξαιρετικής μουσικής δεν έχουν παρά να ακούσουν: τo pop EP διαμαντάκι Holding Grass των Fever Kids, το ισοπεδωτικό crust demo των Stasis, το industrial compilation To Stand Steady Like Spears and Never Give Up της Species Productions που είναι αφιερωμένο στον αγώνα των Παλαιστινίων, το εμπνευσμένο demo των Withering Sun με ορχηστρική μουσική για ταινίες, την πιο hardcore punk κυκλοφορία της χρονιάς με το demo των Red Death, το κατασκότεινο black metal split των Blut Aus Nord με τους P.H.O.B.O.S. με το όνομα Triunity, τη grind πανδαισία ήχων από το split (και εδώ) των Head Cleaner με τους Progress Of Inhumanity και το καλοκαιρινό compilation 2014: A Summer Of Blood της Deathwish.]


[br]
[br]

Γ. Ηρακλής Οικονόμου :

 

2014: Η εκδίκηση του μελωδικού φονταμενταλισμού.

Οι τρεις δίσκοι που ξεχώρισα το 2014 έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: είναι δίσκοι συνθετών. Είναι, δηλαδή, έργα των οποίων το κομβικό, το οριστικό χαρακτηριστικό είναι η μουσική ταυτότητα, η αβίαστη μελωδικότητα, η συνθετική πρωτοτυπία, αλλά και η επιμελής ενορχήστρωση. Δεν είναι μικρό πράγμα αυτό! Τα τρία μοντέλα που κυριάρχησαν στην Ελλάδα διαδοχικά τα τελευταία σαράντα χρόνια ύστερα από την επανάσταση του Χατζιδάκι και του Θεοδωράκη οδεύουν προς το τέλος τους – και εμπορικά, αλλά πολύ φοβάμαι και καλλιτεχνικά, σε ένα μεγάλο τέλος πάντων βαθμό. Αναφέρομαι στο παράδειγμα της μελοποιημένης ποίησης, στο παράδειγμα των μεγάλων ερμηνευτών και στο παράδειγμα των τραγουδοποιών, που αν τα βάλετε κάτω ορίζουν αδρά την εξέλιξη του ελληνικού τραγουδιού από το ’70 μέχρι σήμερα. Προς θεού, δεν εννοώ το τέλος ούτε με οριστική, ούτε με αρνητική χροιά· πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για όλα τα ωραία που κόμισαν οι μεγάλοι μελοποιημένοι ποιητές μας, οι τραγουδιστές και οι τραγουδοποιοί μας. Κάπου στην πορεία, όμως, ξεχάσαμε ότι βάση του τραγουδιού είναι η σύνθεση, η πρωτογενής μελωδία.Και αυτό είναι το αισιόδοξο μήνυμα που περνάει μέσα από τα τρία έργα που παρατίθενται εδώ: στην Ελλάδα συνεχίζουν να αναδεικνύονται συνθέτες με σπουδαία μουσική προσωπικότητα. Εκεί βρίσκεται η ελπίδα και η συνέχεια, κι εκεί πρέπει να δοθεί χώρος και προσοχή. Γιατί αν υπάρχει ο συνθετικός πυρήνας, τότε και δυνατοί στίχοι ή μεμονωμένα ποιήματα αναδεικνύονται και μπαίνουν στα στόματα των πολλών, και νέοι ερμηνευτές και ερμηνεύτριες εμφανίζονται στο προσκήνιο, και οι παλαιότεροι και παλαιότερες βρίσκουν επιτέλους κάτι αντάξιό της φωνής τους σε πρώτη εκτέλεση.

Φυσικά, η αγορά αλλιώς επιτάσσει: επανεκτελέσεις, ζωντανές ηχογραφήσεις, δήθεν πρωτοποριακές – αλλά εν τέλει βαθύτατα συντηρητικές – μίξεις, κι άλλες επανεκτελέσεις, κι άλλα live, κι άλλες δήθεν μοναδικής πρωτοτυπίας συναντήσεις, κι άντε πάλι απ’ την αρχή, όλα στο βωμό της εμπορικότητας μπας και πουληθεί η πραμάτεια. Το σενάριο του να ακούγονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα δεκαπέντε τραγούδια εκ των οποίων τα πέντε θα είναι swing επανεκτελέσεις του Τσιτσάνη, τα άλλα πέντε αγγλόφωνα με μακρόσυρτα Γιουυυυυ και Άάάάάάι μπας και μπαλωθεί ο στίχος, και τα τελευταία πέντε ποπ μετριότητες που θα πρέπει σώνει και καλά να ακούω επειδή τα τραγουδάνε προβεβλημένα και πολυδιαφημισμένα μέχρι αηδίας ονόματα, είναι για μένα εφιαλτικό και πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία. Η ιστορία όμως δεν εξελίσσεται βάσει της όποιας βούλησής μου, γι’ αυτό και χαίρομαι πραγματικά με την κυκλοφορία αυτών των τριών έργων. Δείχνουν ότι ο άλλος δρόμος, ο δρόμος του δημιουργικού ψαξίματος, της έκπληξης, του κόπου, του τραγουδιού τέλος πάντων, δεν είναι απλώς wishful thinking κάποιων παλαιομοδίτικων οπισθοδρομικών σχολιαστών, αλλά πραγματικό ενδεχόμενο που πηγάζει από την πραγματικότητα. Η πρώτη ύλη υπάρχει, η συνθετική έμπνευση και το ταλέντο υπάρχουν, και πλάι στη δίνη τους μπορούν να στροβιλιστούν τόσο ο λυρισμός όσο και η λαϊκότητα.

Αυτό είναι το γενικό πλαίσιο στο οποίο αντιλαμβάνομαι τους τρεις αυτούς δίσκους – τα ειδικά χαρακτηριστικά του καθενός όμως θα πρέπει να τα ανακαλύψετε εσείς. Ο τίτλος του κειμένου, «μελωδικός φονταμενταλισμός» δεν πάει ούτε να καπελώσει, ούτε να ομογενοποιήσει, ούτε βεβαίως να τρομάξει. Άλλος ο φονταμενταλισμός των αγορών, των τραπεζιτών, των θρησκόληπτων και των πολεμάρχων, κι άλλος ο φονταμενταλισμός της μελωδίας. Μην τον φοβηθείτε· ακούστε τον!

[hr]

11. Αισθηματική ηλικία

[hr]

Aisthimatiki ilikia

Μουσική: Δημήτρης Μαραμής·

Στίχοι / Ποίηση: Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Μιχάλης Γκανάς, Ναπολέων Λαπαθιώτης, Σωτήρης Τριβιζάς

Ερμηνεία: Θοδωρής Βουτσικάκης

– Η Τέχνη στο Παλιό Λιοτρίβι

[clearboth]

[clearboth]

[clearboth]

* Ακούστε το κομμάτι : Όπου ν’ αγγίξεις το κορμί


[br]

[hr]

11. Ο Νοέμβρης των ματιών της

[hr]

O Noemvris

Μουσική: Απόλλων Κουσκουμβεκάκης·

Στίχοι: Κλεονίκη Δεμίρη, Απόλλων Κουσκουμβεκάκης, Αναστασία Μητσοπούλου, Μαρία Σπυράτου·

Ερμηνεία: Κλεονίκη Δεμίρη, Ειρήνη Τουμπάκη

– Μετρονόμος

[br]
[br]

*Ακούστε το κομμάτι : Το βαλς της λήθης

[br]

[hr]

11. Καινούριο φιλί

[hr]

Kainourgio fili

Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης·

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος, Οδυσσέας Ιωάννου, Θέμης Καραμουρατίδης, Λήδα Ρουμάνη, Δημήτρης Χαλιώτης·

Ερμηνεία: Γιώτα Νέγκα

– Feelgood Records.

[br]
[br]

*Ακούστε το κομμάτι : Καινούριο φιλί

Επόμενη σελίδα: