«Ποια ευθύνη της εργοδοσίας;»...

Η Κωνσταντίνα Κούνεβα στην «Ζώνη του Λυκόφωτος» της αστικής δικαιοσύνης

| 02/03/2016

«Το δίκαιο των άνισων είναι δίκαιο της ανισότητας»

Κ. Μαρξ

Δεν «χωνευόταν»! Οχι μόνο δεν «μάσησε» σε απειλές, βρισιές, εκβιασμούς, προπηλακισμούς, ακόμη και στο στήσιμο εργοδοτικού «σωματείου», αλλά δεν το «βούλωσε» ακόμη και όταν τα μεσάνυχτα της 22ας Δεκέμβρη του 2008 δέχθηκε δολοφονική επίθεση με βιτριόλι στο πρόσωπο από άγνωστους, ακόμη, εκτελεστές.

Η άκρως ενοχλητική, για τα αφεντικά, Κωνσταντίνα Κούνεβα, πέντε χρόνια μετά την επίθεση, τον Ιούνη του 2013 και ενώ δεν είχε τελειώσει η «Οδύσσεια» της ανάρρωσης, κατάφερε πρωτοδίκως να χαρακτηριστεί το έγκλημα ως εργατικό ατύχημα και να εκδικαστεί αποζημίωση.

Συγκεκριμένα, όπως θυμίζει η «Εφημερίδα των Συντακτών», το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά με την απόφαση του Ηλία Πολλάκη αποφάνθηκε πως η επίθεση στην Κωνσταντίνα ήταν εργατικό ατύχημα και της επιδίκασε αποζημίωση 250.000 ευρώ από την εταιρεία «Οικομέτ». Ειδικότερα η απόφαση ενέφερε, ότι «ήδη από το έτος 2006 αντιμετωπίστηκε αρνητικά από τους εκάστοτε επόπτες εργασίας της [εργοδότριας εταιρείας ] […] το εχθρικό κλίμα προς το πρόσωπό της κορυφώθηκε περί το έτος 2008 -οπότε περιήλθε σε οξεία αντιπαράθεση με τους εκπροσώπους της εργοδότριάς της για ζητήματα σχετικά με τον χρόνο εργασίας, την ασφαλιστική κάλυψη και τις δεδουλευμένες αποδοχές των συναδέλφων της-, σε σημείο μάλιστα που η ίδια να δέχεται τηλεφωνικές απειλές για την ίδια τη ζωή της».

Σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, «το δικαστήριο δέχτηκε ως σκεπτικό ότι η επίθεση εναντίον της Κούνεβα έγινε αμέσως μετά την αποχώρησή της από την εργασία της κι ενώ η ίδια είχε ζητήσει επίμονα από τους εργοδότες της αλλαγή βάρδιας από νύχτα σε πρωί και να τοποθετηθεί σε σταθμό πιο κοντά στο σπίτι της».

Κι όμως! Τώρα, τρία χρόνια μετά από την παραπάνω σημαντική, πολιτικά, απόφαση, το Εφετείο… την ανατρέπει, ακυρώνοντας το πρωτόδικο σκεπτικό και θεωρώντας, ότι για τη δολοφονική επίθεση δεν αποδεικνύεται η ευθύνη της εργοδοσίας!

Μιλώντας στην «Εφημερίδα των Συντακτών», οι δικηγόροι της Κωνσταντίνας Κούνεβα, Δάφνη Βαγιανού και Βαρβάρα Βολτέα σημείωσαν ότι ουσιαστικά ακυρώνεται η «σημανττική συνεισφορά που η πρωτόδικη απόφαση ορθά προσέφερε στον εξόχως ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα του εργατικού δικαίου, ως δικαίου προστασίας της αξίας του ανθρώπου και των θεμελιωδών εργασιακών δικαιωμάτων του». «Η εφετειακή απόφαση, αβάσιμα κατά τη γνώμη μας, δέχεται ότι δεν αποδείχθηκε ότι η επίθεση προήλθε από δράστες εντασσομένους ή ενταλθέντες για τη διάπραξη του εγκλήματος από πρόσωπα προερχόμενα από τον ευρύτερο εργασιακό χώρο της Κούνεβα.

»Αντίθετα προς την άποψη αυτή, οι αξιολογήσεις αποδεικτικών στοιχείων (που χαρακτηρίζονται από απόλυτη πληρότητα και προέρχονται κι από τις δύο πλευρές) αναμφισβήτητα ανέδειξαν ότι από μέρους της Κούνεβα και του σωματείου της υπήρχε ανυποχώρητη διεκδίκηση θεμελιωδών εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων του κλάδου τους. Τα στοιχεία αποδεικνύουν πλήρως ότι οι αγώνες της έστρεψαν εναντίον της δυνάμεις, οι οποίες, είτε από συμφέρον είτε από εμπάθεια είτε από “κατευθυνόμενο φόβο” (π.χ. για απώλεια εργασίας) υλοποίησαν εντέλει, μέσω μιας ακραίας σε σκληρότητα δολοφονικής επίθεσης σε βάρος της, την εναντίωσή τους στην ανυποχώρητη πάλη της».

Η ίδια η Κούνεβα δήλωσε στην εφημερίδα: «Η ασυδοσία των εργολάβων θα μεγαλώσει. Ακόμα και σήμερα απειλούν τους εργαζόμενους ότι θα έχουν τη δική μου τύχη εάν δεν συμμορφωθούν, όπως έγινε πριν από λίγες εβδομάδες στον ΗΣΑΠ. Ε, λοιπόν, ούτε η εργοδοσία είναι πανίσχυρη ούτε οι εργαζόμενοι ανίσχυροι»

«Η ΟΙΚΟΜΕΤ καταδικάστηκε, γιατί από όλα τα γεγονότα, τα έγγραφα και τους μάρτυρες αποδείχτηκε ότι έχει ευθύνη, γιατί δεν πήρε μέτρα προστασίας μου. Από τότε που εκλέχτηκα στην ΠΕΚΟΠ, μου κήρυξε πόλεμο.

«Ολοι γνωρίζουν τι κατάσταση επικρατεί στα εργολαβικά συνεργεία: χαμηλές αμοιβές, καθυστερήσεις πληρωμών, μαύρη εργασία, μισό ένσημο, απλήρωτες υπερωρίες και νυχτερινά, απολύσεις. Κι όλα αυτά πριν από τα μνημόνια, όταν ακόμη υπήρχαν εργασιακά δικαιώματα. Από τότε τα πράγματα έχουν χειροτερέψει κι άλλο. Γι’ αυτό και η πρωτόδικη απόφαση ήταν σημαντική όχι μόνο για μένα, αλλά για όποιον άλλο βρεθεί σε ανάλογη θέση στο μέλλον.

Αυτή η απόφαση στέλνει στην κοινωνία το μήνυμα ότι η εργοδοσία είναι πανίσχυρη κι ότι μπορεί να τιμωρεί τη συνδικαλιστική δράση, χωρίς καμία συνέπεια. Αφού και εγώ, ευρωβουλευτής σήμερα, δεν κατάφερα να δικαιωθώ, είναι μάταιο να παλεύουν οι εργαζόμενοι.

Η ασυδοσία των εργολάβων θα μεγαλώσει. Ακόμα και σήμερα απειλούν τους εργαζόμενους ότι θα έχουν τη δική μου τύχη, εάν δεν συμμορφωθούν, όπως έγινε πριν από λίγες εβδομάδες στον ΗΣΑΠ. Ε, λοιπόν, ούτε η εργοδοσία είναι πανίσχυρη ούτε οι εργαζόμενοι ανίσχυροι. Πρέπει να αντιδράσουμε, να υπερασπιστούμε τις κατακτήσεις μας και τότε κανένας αγώνας δεν θα πάει χαμένος».