«Πόσες λέξεις;», της Όλγας Σελλά

Ζώντας με τις λέξεις

| 03/09/2020

Η δημοσιογραφία εξελίσσεται, προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της τεχνολογίας και προσπαθεί να τρέξει με ταχύτητες που δεν ελέγχει. Η εικόνα, τα «κλικ», η πρώτη εντύπωση εκτοπίζουν τον λόγο, τις λέξεις. Αναπόφευκτο; Ισως. Σωστό; Σίγουρα όχι. Οι λέξεις πάντα θα έχουν σημασία και πάντα θα ορίζουν την καλή δημοσιογραφία. Οι βάσεις του σημαντικού επαγγέλματος πάνω σε λέξεις δημιουργήθηκαν. Ο έντυπος Τύπος απαιτούσε και απαιτεί ακρίβεια, έρευνα, επαλήθευση, αποκάλυψη, έλεγχο κάθε εξουσίας, φαντασία και πειθαρχία. Οι αρχές της δημοσιογραφίας διαμορφώθηκαν, δοκιμάστηκαν, δικαιώθηκαν στην εφημερίδα και εκεί «γεννήθηκε» ο σωστός δημοσιογράφος. Αυτός δηλαδή που τηρεί τον κώδικα δεοντολογίας, σέβεται και αντλεί από τις σταθερές του επαγγέλματος, διαρκώς μορφώνεται, μαθαίνει τη γλώσσα του και μέχρι πρότινος δεν σταματούσε να ρωτά τον προϊστάμενο του τον αριθμό των λέξεων που απαιτούνται για να γράψει το ρεπορτάζ του. Την καλή δημοσιογραφία μας θυμίζει η Όλγα Σελλά με το βιβλίο της «Πόσες λέξεις;» (Εκδόσεις Στερέωμα) και τα καλά αξίζει να τα διαβάζουμε.

 Η Σελλά, σε ένα βιβλίο αυτοβιογραφικό –«επαγγελματική αυτοβιογραφία» θα το χαρακτηρίζαμε- φυσικά και επιλέγει τα κομμάτια που θέλει. Και αυτό που θέλει δεν είναι μόνο να μοιραστεί μαζί μας στιγμές της δημοσιογραφικής της πορείας. Πάνω απ’ όλα θέλει να μας δείξει τι σημαίνει αξιοπρεπής, τυχερή, σωστή δημοσιογραφική πορεία. Η περιέργεια, η φιλομάθεια και ο ενθουσιασμός οδηγούν, πρέπει να οδηγούν, τον δημοσιογράφο. Μετά έρχεται η άσκηση, η δοκιμασία και οι λέξεις είναι ο στίβος δράσης. Η ερώτηση που έδωσε και τον τίτλο είναι κομβικής σημασίας για τη λειτουργία του μέσου και για τον χαρακτήρα του δημοσιογράφου. Και μέσα από την απάντηση σε αυτό το ερώτημα ξετυλίγει τη γοητευτική της ιστορία η Σελλά.

Η συγγραφέας καταπιάστηκε με το πολιτιστικό ρεπορτάζ. Εργάστηκε για πολλά χρόνια στην «Καθημερινή» και αυτά τα χρόνια τα «έκλεισε» στα κλασέρ της. Η φύλαξη και ταξινόμηση εγγράφων έδωσε τη δυνατότητα για τη δημιουργία ενός «πολιτιστικού μετά-ρεπορτάζ». Ετσι χαρακτηρίζει αυτή τη συγγραφική προσπάθεια και ο αναγνώστης την ακολουθεί στη διαδρομή της από το 1995 έως το 2016, όσο έμεινε δηλαδή στο πολιτιστικό της «Καθημερινής». Η Σελλά εκθέτει τον τρόπο εργασίας, τις συνθήκες, τις προσωπικές σχέσεις που ανέπτυξε, δεν ξεχνά όσους την βοήθησαν και υπενθυμίζει πολιτιστικά και μη γεγονότα εκείνης της περιόδου. Μέσα απ’ αυτή την αναδρομή προκύπτει και το «μετά-ρεπορτάζ». Με τη θύμηση πρόσφατων γεγονότων και την εμπλοκή της σε αυτά, μας θέτει βασικά δημοσιογραφικά ερωτήματα. Για παράδειγμα, πότε άλλαξε το εκδοτικό τοπίο; Γιατί δεν αξιοποιήσαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες; Γιατί αποπέμφθηκε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου; Αυτά είναι μερικά γεγονότα, στιγμές, που η κάλυψη τους δεν ολοκληρώθηκε στο πρόσφατο παρελθόν. Μας καλεί, λοιπόν, να τα ξαναδιαβάσουμε και να ψάξουμε τις απαντήσεις.

Το βιβλίο φυσικά και αφορά νέους και παλιούς δημοσιογράφους, αλλά και ανήσυχους αναγνώστες. Οι λέξεις της Σελλά εκπέμπουν σιγουριά, ηρεμία, λαχτάρα… Το «Πόσες λέξεις;» είναι μια γενναιόδωρη ματιά στον κόσμο του Τύπου, της δημοσιογραφίας, του πολιτισμού και του πρόσφατου παρελθόντος.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Σπούδασε αθλητική δημοσιογραφία και παρά την αγάπη και την ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία, συνεχίζει να ασχολείται με το αθλητικό ρεπορτάζ. Έχει εργαστεί σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικούς σταθμούς, κάνοντας βιβλιοπαρουσιάσεις