Τέταρτος νεκρός έφηβος από κατοχικά πυρά στα παλαιστινιακά εδάφη

Εξολοθρεύτηκε άλλη μια 16χρονη άοπλη «τρομοκρατική απειλή» που πετούσε πέτρες

| 31/01/2018

Τέσσερις νεκροί έφηβοι μέσα σε έναν μήνα. Αυτός είναι ο απολογισμός της «αμυντικής» δράσης των ισραηλινών δυνάμεων κατοχής στα παλαιστινιακά εδάφη.  Τέσσερα νεκρά παιδιά, που προφανώς αποτελούν «μείζονα τρομοκρατικό κίνδυνο» για τους κατακτητές.

Ο Λάιθ Αμπού Νάιμ, 16 χρόνων, έπεσε νεκρός από σφαίρα στο κεφάλι (εννοείται άοπλος αλλά αυτό δεν αποτελεί απόδειξη, προφανώς, ότι δεν είναι τρομοκρατική απειλή). Όπως καταγγέλλει η οικογένειά του αλλά και  οι συγχωριανοί του και ο πρόεδρος της κοινότητας  Μουγκάγιερ που ζούσε, έχασε τη ζωή του όταν πυροβολήθηκε από Ισραηλινό στρατιώτη από απόσταση…δύο (!) μέτρων κατά τη διάρκεια συγκρούσεων που προκλήθηκαν από μία ακόμη «εισβολή ασφαλείας». Έπεσε νεκρός επειδή έκανε κάτι το εξαιρετικά επικίνδυνο για πάνοπλους στρατιώτες : πετούσε πέτρες. Πρόκειται, εμφανέστατα, για κάτι εξαιρετικά επικίνδυνο για τις ζωές των πάνοπλων στρατιωτών, οι οποίοι, όπως σημειώνεται, επέβαιναν σε τεθωρακισμένα οχήματα!

Ο πατέρας του 16χρονού δήλωσε ότι «η κατοχή δεν κάνει διάκριση μεταξύ παιδιών και ενηλίκων. Όλοι είμαστε στόχοι. Οτιδήποτε είναι παλαιστινιακό, είναι στόχος. Δεν είναι ο πρώτος και δεν θα είναι ο τελευταίος. Αυτή είναι η ζωή μας. Είμαστε υπό κατοχή εδώ και 70 χρόνια. Δεν είναι το πρώτο παιδί ούτε το τελευταίο. Αλλά η Παλαιστίνη το αξίζει».

Την ώρα που ο Λάιθ άφηνε την τελευταία του πνοή, κάπου εκεί στην κατεχόμενη Δ. Όχθη, χωρίς να γίνεται καν μια λέξη στις ειδήσεις, ο πρόεδρος του Ισραήλ Ρεουβέν Ρίβλιν επισκεπτόταν τη Θεσσαλονίκη για να θεμελιώσει το μουσείο του Ολοκαυτώματος.  Μιλούσε για ανθρώπινες αξίες, για την αξία της ανθρώπινης ζωής και για την ανάγκη να μην ξαναζήσει η ανθρωπότητα αυτόν τον εφιάλτη.  Πρόκειται αναμφίβολα για παραδοχές στις οποίες δύσκολα μπορεί να διαφωνήσει κανείς.

Ο κ. Ρίβλιν, βέβαια, δεν είπε τίποτε για τις δεκαετίες κατοχής επί των παλαιστινιακών εδαφών. Για τις  χιλιάδες νεκρούς, για τους πολλαπλάσιους τραυματίες, αναπήρους, φυλακισμένους. Για την καθημερινότητα – κόλαση με τους αποκλεισμούς, τις εισβολές, τις ισοπεδωτικές επιχειρήσεις, τις κατασχέσεις γης, την καταστροφή των καλλιεργειών, την μόνιμη καταδίκη σε φτώχεια, τη συμπεριφορά εξευτελισμού που το κράτος του οποίου είναι πολιτειακός εκπρόσωπος ασκεί επί του κατεχόμενου παλαιστινιακού λαού.

Το χειρότερο, δε, είναι ότι δεν τίποτε ούτε κάποιος εκ των συνομιλητών του κ. Ρίβλιν στην Αθήνα κάτι για όλα αυτά.  Έγινε δεκτός ως καλός και συνετός σύμμαχος σε μια περιοχή ταραγμένη, ως πολιτειακός εκπρόσωπος μιας χώρας που μοιράζεται με την Ελλάδα τις αρχές του «διεθνούς δικαίου», όπως είπε ο κ. Παυλόπουλος.  Μιας χώρας που γράφει αιματηρά προκλητικά στις ερπύστριες των τανκς και των θωρακισμένων οχημάτων της και το διεθνές δίκαιο και τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Αναμφίβολα πολυδιάστατη η εξωτερική πολιτική…