Κώστας Φουρίκος

Θα κλείσω το παράθυρο

Τον κρατούσε όλο το βράδυ αγκαλιά. Μην τυχόν κινηθεί και τον ξυπνήσει. Να ξεκουραστεί εκεί. Να μην περάσει ούτε ένα δευτερόλεπτο μακριά της. Να τον κρατήσει λίγο ακόμα. Να μην ακούει τους χτύπους του ρολογιού. Να τον ακούσει να αναπνέει.

Αυτές τις μέρες που όλοι μιλάνε

Του Κωστή Μαλούτα. Για τους ανθρώπους που μιλάνε και τον τρόπο που το κάνουν. Αυτές τις μέρες που το “φαινόμενο” παίρνει διαστάσεις…

Σαν το καλοκαίρι.

Του Θανάση Σκαμνάκη: Γιατί το καλοκαίρι είναι σαν την Αριστερά; Σκέψεις Σεπτέμβρη και δυνατότητες διαφυγής…

Στις Σκουριές πια δεν έχουμε ζωή.

Η λέξη καταστροφή πλέον μοιάζει αδύναμη να αποτυπώσει το τι έχει πραγματικά συμβεί και το βάθος των συνεπειών