Γρηγόρης Τραγγανίδας

Γεννήθηκε – και αυτή είναι μία από τις ελάχιστες βεβαιότητες που έχει – το 1970. Πουλούσε την εργατική του δύναμη επί χρόνια στον έντυπο και τον ηλεκτρονικό Τύπο. Μέχρι που του έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι ήταν το μόνο πράγμα που φοβόταν. Τώρα «αναρρώνει» στο Περιοδικό. Ελπίζει, για πάντα.

«Ιπτάμενοι»… μουσικοί: Όταν το κράτος «βαφτίζει» τους καλλιτέχνες, «πιλότους», για να μην δώσει εποχικό επίδομα

Μπορεί να είσαι μουσικός, ηθοποιός, ή υποβολέας, αλλά αν πρόκειται να πάρεις εποχικό επίδομα, γίνεσαι «πτυχιούχος χειριστής αεροσκαφών»

Από την Φρειδερίκη στον Χατζηδάκη: Η παιδική εργασία (και) στην Ελλάδα, ως αναπόσπαστο μέρος της καπιταλιστικής παραγωγής

Η συμφωνία κυβέρνησης – μεγαλοξενοδόχων για την εργασία παιδιών από 16 ετών, επαναφέρει στην επιφάνεια το διαχρονικό όνειδος της παιδικής εργασίας στην Ελλάδα

«Καινούργιος ουρανός: Οι γυναίκες στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας»: Κατακτώντας την ισότητα, στην πάλη για την ταξική απελευθέρωση

«Γυναίκες διωκόμενες, γυναίκες που συνειδητά επιλέγουν να πολεμήσουν, γυναίκες επιστρατευμένες, συνθέτουν το βιωματικό ψηφιδωτό ενός εμφυλίου πολέμου. Ενός πολέμου που εμπεριέχει την οδύνη, αλλά και την αυταπάρνηση και την ελπίδα της εφόδου προς τον ουρανό».

Τι συμβαίνει στο Ντονμπάς; – Μέσα από την αφήγηση του νεκρού διοικητή της θρυλικής μπριγάδας «Πρίζρακ», Αλεξέι Μάρκοφ

Η Κριμαία επανενώθηκε με την Ρωσία δίχως τουφεκιά και με μερικές αμήχανε κυρώσεις. Στο Ντονμπάς όμως το αίμα ρέει από το 2014 και σήμερα ο ουκρανικός εμφύλιος μπορεί να κλιμακωθεί ε διεθνής σύγκρουση. Γιατί;

Διαμαρτυρία στην ισπανική πρεσβεία για τον Πάμπλο Χασέλ: «Όχι» στην λογοκρισία, από την Αθήνα μέχρι την Μαδρίτη!

Λυρικοί καλλιτέχνες, σκηνοθέτες, μουσικοί, χορευτές, εκπροσωπώντας σωματεία και παρατάξεις, συγκεντρώθηκαν έξω από τον σταθμό του μετρό στην Ακρόπολη και πορεύτηκαν με συνθήματα μέχρι την ισπανική πρεσβεία

Τα παιδιά της Περσεφόνης: Οι «αόρατοι» άστεγοι του Δαφνιού

Σε έναν κανονικό κόσμο, ο Χρήστος, ο Βασίλης και δεκάδες ακόμη άστεγοι που ζουν γύρω από το μοναστήρι του Δαφνιού, μέχρι την Αφαία, αλλά και στις πλαγιές του Ποικίλου και του όρους Αιγάλεω, δεν θα ήταν στον δρόμο. Δεν θα κοιμόντουσαν αγκαλιά με τα ποντίκια. Δεν θα προσπαθούσαν να περνούν απαρατήρητοι για να μην τους ενοχλεί η αστυνομία.