Κατερίνα Κοφφινά

Η Κατερίνα Κοφφινά είναι πολιτισμολόγος. Σπούδασε «Ευρωπαϊκό Πολιτισμό» με μεταπτυχιακή εξειδίκευση στη Διοίκηση Πολιτισμικών Μονάδων στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και Εφαρμοσμένες Εικαστικές Τέχνες στις σχολές Βακαλό και Αrtes (πρώην Δοξιάδη). Έχει εργαστεί πολλά χρόνια στον αρχιτεκτονικό χώρο. Έχει συνεργαστεί με ιδρύματα και συλλόγους στην παραγωγή καλλιτεχνικών και ιστορικών προγραμμάτων, καθώς και με τα περιοδικά «Ιστορία - Πάπυρος», «Science Illustrated», «Ιστορικά Θέματα», "Πολίτες" «Το Περιοδικό». Είναι ιδρυτικό μέλος της Ομάδας Παραγωγής Δημόσιας Ιστορίας "hιστορισταί". Επίσης είναι μέλος και γραμματέας του Δ.Σ του Συλλόγου Πτυχιούχων Ευρωπαϊκού Πολιτισμού.

Trii Art Hub. Ένας πολιτιστικός χώρος που προωθεί τον κοινωνικό ρόλο της τέχνης

Ο χώρος της Trii σε συνδυασμό με τη δύναμη της συλλογικότητας έχει ως αποτέλεσμα την προσφορά αξιόλογου καλλιτεχνικού έργου. Τέτοιες προσπάθειες αναβαθμίζουν το πολιτιστικό γίγνεσθαι και λειτουργούν με εξωστρεφή τρόπο προωθώντας τον κοινωνικό ρόλο της τέχνης.

Η μελαγχολική τέχνη του Σάντρο Μποττιτσέλλι

Ο Μποττιτσέλλι ξεχωρίζει ανάμεσα στους πολλούς ζωγράφους που εργάζονται στην αυλή των Μεδίκων διότι εκφράζει το απόλυτο αισθητικό ιδεώδες της πρώιμης Αναγέννησης με τρόπο πραγματικά μοναδικό. Παράλληλα όμως εκφράζει και όλες τις εσωτερικές αντιφάσεις που συνοδεύουν την αναγεννησιακή περίοδο.

Βασίλι Καντίνσκι: Η αφαίρεση που απελευθερώνει

Ο Καντίνσκι όπως και πολλοί καλλιτέχνες του κύκλου του ήταν μυστικιστής, αντιπαθούσε τις αξίες της προόδου και της επιστήμης και επιθυμούσε την αναγέννηση του κόσμου μέσα από μια τέχνη ανόθευκτης εσωτερικότητας.

Τα παιδικά χρόνια του Λεονάρντο ντα Βίντσι στη φύση

Η επιστημονική περιέργεια που θα τον χαρακτηρίσει σε όλη του τη ζωή έχει τη βάση της σε αυτή τη στενή του σχέση με τη φύση όταν ήταν παιδί. Οι πρωτόγονοι πειραματισμοί του ως προς τα αινίγματα της φύσης που τον περιβάλλουν στην παιδική του ηλικία θα τον οδηγήσουν σε ένα αντίστοιχο πειραματικό ταξίδι και ως ενήλικα.

Άλμπρεχτ Ντύρερ – Ελ Γκρέκο: Η φάτνη από την υπέρβαση, στην Αναγέννηση

Πάνω από ένας αιώνας χωρίζει τους δύο πίνακες τους οποίους παρουσιάζουμε από δύο εμβληματικούς ζωγράφους. Το πώς προσέγγισαν το κοινό τους θέμα συνιστά και ένα χρονοταξίδι σε σημαντικές στιγμές της ιστορίας της τέχνης.

Michelangelo Merisi da Caravaggio (1573 – 1610): Ιππότης, μποέμ, καυγατζής… και μεγαλοφυία!

Η κυριαρχία του φωτός και η ονειρική απόδοση της πραγματικότητας είναι δύο βασικά γνωρίσματα της ζωγραφικής του Καραβάτζιο. Η απεικόνιση επίσης της καθημερινής ζωής στα θέματά του προαναγγέλλει τη νεώτερη ευρωπαϊκή ζωγραφική.

Γιώργος Μπουζιάνης: Το τίμημα της πρωτοπορίας

Βαθιά υπαρξιακός και ανθρωποκεντρικός ο Μπουζιάνης λέγεται ότι παρά την ένδεια στη οποία βρισκόταν, όταν κάποιος ήθελε να αγοράσει ένα έργο του, τον υποδεχόταν στο μικρό σπίτι της Δάφνης και συζητούσε μαζί του. Εάν δεν του άρεσε η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας του υποψήφιου αγοραστή δεν του πουλούσε το έργο του.

Γκόγια, ο «δαιμονικός»

Από τα φωτεινά και εορταστικά έργα στους βασιλικούς τοιχοτάπητες, με τοπία που έλαμπαν κάτω από τον ήλιο, στους «μαύρους πίνακες» της νομοτέλειας του επερχόμενου τέλους.