Σκέψεις

Όταν (θρασίμια και πρόσφυγες) σφίγγουν το χέρι

Αυτή τη φορά οι φοιτητές μαζί τους είχαν ρουχισμό και άλλα είδη πρώτης ανάγκης. Όχι σκουπίδια, πάντως ,όπως την άλλη φορά που επισκέφτηκαν το γραφείο του πρύτανη.

Το Πολυτεχνείο ξαναγεννιέται στα «θρασίμια» της νέας γενιάς.

Κάθε γενιά, προσεγγίζει ή μη, τα συλλογικά της οράματα, τις εποποιίες και τις συντριβές της, με τρόπο πρωτότυπο και ανεπανάληπτο. Οι εξεγερτικές έφοδοί της, έχουν πάντα μια σχέση τομής και συνέχειας με τις αντίστοιχες του παρελθόντος.

Αγαπητέ κύριε Τάσο…

Πριν έξι μήνες κυκλοφόρησε μία έκδοση με επιστολές που έγραψε ο “δικός μας” ποιητής Βασίλης Ρούβαλης προς ποιητές, στους οποίους είχε κάτι να απευθύνει. Κυρίως την υπόσχεση ότι αναλαμβάνουμε την “παράτολμη προσπάθεια να μην ολιγωρήσουν οι ψυχές απέναντι στην ήττα…”. Εδώ η επιστολή προς τον Τάσο Λειβαδίτη

Η μετά θάνατον ποίησης Ποίηση…

Έχει φτάσει, άραγε, το τέλος της Ποίησης; Οι συγκινήσεις των καιρών μας θα εκφραστούν διαφορετικά; Μας αρκεί ό,τι έχει ποιητικά δημιουργηθεί; Φαίνεται ότι η τωρινή εποχή δεν επιτρέπει την παρέμβαση της Ποίησης στο ατομικό και στο συλλογικό γίγνεσθαι, σ’ ό,τι αποκαλείται «συγχρονία». Και όμως, μήπως επιμείνουμε..;

Ένα κάποιο βλέμμα

Σχέδια για την κρίση, έρωτας, επανάσταση, νεοφιλελευθερισμός, μαρξισμός και αναρχία. Ο διάλογος για -θεωρητικές και μη- προσεγγίσεις της καθημερινότητας στην εποχή της κρίσης συνεχίζεται (και) μέσα από τα posts του Περιοδικού…

Τελικά σε ποιόν “ανήκει” ο Παύλος Φύσσας;

Τελικά σε ποιόν “ανήκει” ο Παύλος Φύσσας; Σκέψεις και προβληματισμοί για μία περίεργη ερώτηση και μια περίεργη συναυλία. Του Μιχάλη Παπαμακάριου

Επιδρομή στην πόλη. Οι άστεγοι ως τουριστική ατραξιόν

Αφορμή για τις σκέψεις αυτές, ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή για το πρόγραμμα “Αόρατες Διαδρομές”, σύμφωνα με το οποίο, οι ίδιοι οι άστεγοι θα ξεναγούν εγχώριους και μη “τουρίστες” στα συσσίτια, στα υπνωτήρια, στα κέντρα απεξάρτησης, στα κέντρα ημέρας κ.ά. “Κατά τη διάρκεια της βόλτας, οι οδηγοί -νυν και πρώην άστεγοι- θα δίνουν πληροφορίες για τις υπηρεσίες που παρέχει κάθε δομή, αλλά και πώς οι ίδιοι έχουν βιώσει ή βιώνουν τη ζωή στον δρόμο”

Το ΠΑΣΟΚ και ο Σαίξπηρ

Κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, δεν υπήρξε φορέας που να ενσάρκωσε, να χειρίστηκε και να προσδιόρισε την εξουσία, εντονότερα από το ΠΑΣΟΚ. Μέσα από τις πρωτεϊκές του μεταμορφώσεις, το κόμμα μάς αφηγήθηκε την εξουσία ως πεπρωμένο, ως τρόπαιο, ως εκτέλεση, ως διάψευση, ως ομηρία, ως επιβολή και ως απώλεια.