Σκέψεις

Ποιος νομίζεις ότι είσαι

Ποιος νομίζεις ότι είσαι; Μία ερώτηση που τίθεται αρκετά συχνά, και πάντα με επιθετική διάθεση. Θα απαντηθεί, με κάποιο τρόπο θα απαντηθεί, και η διάθεση…

Πρόωροι θάνατοι χαρισματικών ανθρώπων

Αν είχε ζήσει ακόμα είκοσι, τριάντα, σαράντα χρόνια, θα μας είχε χαρίσει τόσα πολλά ακόμη, ποιος ξέρει πόσες επαναστάσεις, πόσους δίσκους, πόσα βιβλία, πόσους πίνακες…ω ναι, βέβαια…μήπως διαχωρίζουμε τον άγγελο από το δαίμονα;

Odoi tis Athinas

Gkyilfordou, Maizonos, Favierou, Satovriandou, Gladstonos…..μια καλοκαιρινή βόλτα στους εμπνευσμένα “μεταφρασμένους” δρόμους της Αθήνας…

Μαηούνης 2006: Η παρέμβασή μας στο χρόνο

Αμηχανία. Μάης-Ιούνης 2006. Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται δέκα χρόνια από την περίοδο που άρχισε να χρησιμοποιείται η λέξη αυτή από κάποιους και κάποιες, πάνω-κάτω εικοσάρηδες τότε. Και αυτό μάς κάνει να νιώθουμε ότι κάτι ακόμα έχουμε να σκεφτούμε για το καλοκαίρι εκείνο που έληξε αρκετά χρόνια αργότερα -ή, ίσως, και να μην έληξε ακόμα.

Ούρσουλα Λε Γκεν: «Αν δεν αντισταθείς, είσαι συνεργός»…

«Σε ένα παιδί δύο χρονών που πεθαίνει από την πείνα ή από χτυπήματα ή από βομβαρδισμούς δεν του χορηγήθηκε πρόσβαση στην ελευθερία, ούτε κάποιο θείο δώρο, υπό καμία έννοια που να μπορώ να καταλάβω.»…

Θάνος Ανεστόπουλος: «Δημοκρατία έχουμε κι αυτό είναι διαταγή»!

Μάλλον δεν υπήρξε κάποιος που να έφυγε από τη βραδιά τούτη χωρίς να γλιστρήσει έστω ένα δάκρυ από τα μάτια του. Ήταν από τις στιγμές, όμως, που το κλάμα επιτελούσε αποκλειστικά λυτρωτική λειτουργία.

“Είμαι ειρηνιστής στις Βρυξέλλες. Και εδώ είναι 5 πράγματα που πρέπει να ξέρετε για τις επιθέσεις”

O Frank Barat δημοσίευσε στο US UNCUT ένα κείμενο αμέσως μετά τις επιθέσεις στις Βρυξέλλες. Η ομάδα του Περιοδικού το αναδημοσιεύει, καθώς, αφενός είναι η φωνή ενός ανθρώπου που προέρχεται από την χώρα που υπέστη την επίθεση, αφετέρου απαντάει σε 5 πολύ βασικά επιχειρήματα που αναπτύσσονται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ.

Βαρυτικά κύματα: η Κάβλα του παλλόμενου κόσμου (μας)

Τα μεγάλης έντασης βαρυτικά κύματα, λένε, εκπέμπονται από περιοχές με τεράστιες ποσότητες ύλης, και μεγάλες τιμές χωροχρονικής καμπυλότητας, που πάλλονται με ταχύτητα σχεδόν ίση με του φωτός. Μα τέτοιος δεν είναι ο χωροχρόνος μας; Καμπυλωμένος. Η κίνησή μας δεν είναι ιλιγγιώδης; Και η επέλασή μας δεν έχει το ρυθμό του παλλόμενου κόσμου;

Θύμηση Νίκου Καββαδία, ενδεκάτη του Γενάρη προς δεκάτη του Φλεβάρη

Μια ακολουθία έρωτα για τη ζωή και το ταξίδι, την προσδοκία για την απόλυτη και αδύνατη ομορφιά, μια ακολουθία κοινωνικής ευαισθησίας, της σκληρής και φαρμακερής απομόνωσης και της προσμονής του αναπάντεχου και της άπλετης ροής της θαλάσσιας κάλμας και φουρτούνας της.