Σκέψεις

Αριστερό και δεξιό. Με αφορμή την ταινία Anaparastasis, του Κωστή Ζουλιάτη

Τι είναι Πολιτική, αν όχι η πραγμάτευση με τα όρια της ανθρώπινης δραστηριότητας; Και τι είναι η Αριστερά, αν όχι η προσπάθεια διεύρυνσης και κατάλυσης των ορίων αυτών; Κι εδώ κάπου έρχεται η Τέχνη. Ως δραστηριότητα που πραγματεύεται και -ενίοτε διευρύνει- τον ίδιο τον άνθρωπο.

Πως ήταν άνθρωπος παλιά…

Και το ποτάμι αγρίεψε, και μας πήρε το γεφύρι μαζί με όλους εκείνους που μας περίμεναν με ένα πιάτο τηγανίτες, στο κατώφλι, για να μας χαρούν ακόμα κι αν ήταν μόνο για αυτές τις πέντε μέρες τον χρόνο που προλαβαίναμε να τους αγαπάμε.

Η έμφυτη δειλία του μέσου ανθρώπινου μυαλού

Μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα; Μπορεί να αλλάξει ο κόσμος; Μπορούμε να αλλάξουμε; Στο βάθος, αυτά αντιλαμβάνομαι ότι είναι τα ερωτήματα που προκύπτουν μέσα στον καθένα, αυτές τις παράξενες, πολιτικά, μέρες…

Με αφορμή μια κλασική χριστουγεννιάτικη ιστορία

Σκέψεις-απολογισμοί, για όταν βλέπουμε τους εαυτούς μας έτοιμους να πιάσουμε το φεγγάρι με ένα λάσο, για το λίγο πριν, τη στιγμή που βρισκόμαστε μετέωροι μεταξύ ευτυχίας και ανεκπλήρωτου… και αποφασίζουμε να ζήσουμε τη ζωή όπως της αξίζει…

Η Piazza Fontana, ο "τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού" και το "κόκκινο φεγγάρι" της βίας.

Τα ξημερώματα 15ης προς 16ης Δεκέμβρη του 1969, κατά τη διάρκεια της ανάκρισης και παρουσία των αστυνομικών που τον ανακρίνουν, “πέφτει” από το παράθυρο της Aσφάλειας ο ιταλός αναρχικός Giuseppe Pinelli.

Η Piazza Fontana, ο “τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού” και το “κόκκινο φεγγάρι” της βίας.

Τα ξημερώματα 15ης προς 16ης Δεκέμβρη του 1969, κατά τη διάρκεια της ανάκρισης και παρουσία των αστυνομικών που τον ανακρίνουν, “πέφτει” από το παράθυρο της Aσφάλειας ο ιταλός αναρχικός Giuseppe Pinelli.