Πολιτισμός

«Ήτο ωραία η όψις της αιθούσης… και δέσποιναι και κόραι καλαί την μορφήν» – Γλαύκη Γκότση: «Βλέμματα γυναικών στην τέχνη (1850-1900)»

Το βιβλίο της Γλαύκης Γκότση «Βλέμματα γυναικών στην τέχνη (1850-1900)» (Νησίδες) είναι σαγηνευτικό και επικίνδυνο – για γυναίκες και άντρες, υποψιασμένους/ες ή μη – σαν…

Το φάντασμα της αμνησίας – Τα σημαινόμενα της επίθεσης στα δημόσια μουσεία

Με την κατάθεση, την Πέμπτη, του νομοσχεδίου του υπουργείου Πολιτισμού, για την μετατροπή πέντε μεγάλων μουσείων σε ΝΠΔΔ, κλείνει ένας κύκλος εμπορευματοποίησης της μουσειακής διαχείρισης της πολιτιστικής κληρονομιάς, ο οποίος ξεκίνησε από το 2000.

ΕΦΚΑ και κινηματογραφικές αίθουσες…

Μέσα σε όλα έχουμε και την επίθεση στον πολιτισμό που είναι συνεχής και συντονισμένη. Το κράτος, η κυβέρνηση και οι μεγάλοι επιχειρηματίες θεωρούν ότι η τέχνη είναι μπαχτσές τους και μπορούν να της κάνουν ό,τι θέλουν, αρκεί να βγαίνουν φράγκα. Έτσι εκποιούν και κλείνουν και κινηματογράφους. Γνωστούς. Αγαπητούς. Το IDEAL, το ΑΣΤΟΡ και ΑΕΛΛΩ.

63ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Τι οφείλουμε (και τι όχι) στο σινεμά

Το φεστιβάλ δεν είναι εμπορικός θεσμός, δεν αποτελεί ακόμη μια αίθουσα, οι ταινίες δεν επαναλαμβάνονται και πολλές δεν θα ξαναιδωθούν. Η ύπαρξη και η συνέχισή του ως θεσμού συντήρησης και ανακάλυψης της καλλιτεχνικής δυναμικής της εικόνας δεν επαφίεται σε κάποιους παράγοντες αλλά σε όλους όσους αγαπούν την κινηματογραφική τέχνη ως έκφραση του παγκόσμιου πολιτισμού.

Βιαστικές σκέψεις για τον Godard

Με την φυγή του Godard μοιάζει να πέθανε (ξανά) ο κινηματογράφος και η εποχή του. Και υπάρχει η αίσθηση πως οι μόνοι που έμειναν να μας «μιλάνε» είναι οι μέτριοι. Θεσμικοί, πρωθυπουργοί, υπουργοί και παράγοντες, οι κάθε φορά παρατρεχάμενοι και διάφοροι ακόλουθοί τους. Μοιάζει να πέθανε λοιπόν ξανά ο κινηματογράφος αλλά ασφαλώς θα ξαναγεννηθεί όπως κάθε τι που έχει πέσει καλή σπορά επάνω του.

Τα πολλά χρώματα της Σύγχρονης Τζαζ

Δεν είναι καθόλου καινούρια τούτη η στήλη. Έκανε την πορεία της για αρκετό καιρό, στο παρελθόν («Δίφωνο», «Jazz & Τζαζ») πέρασε στην διαθεσιμότητα και έρχεται…

Μουσεία – «μαγαζιά», αρχαιότητες – εμπόρευμα: Το «φάντασμα» των ΝΠΔΔ και η «φαντασίωση» της «αγοράς»

Σε «εμμονή» παραπέμπει η μετατροπή των δημόσιων μουσείων σε ΝΠΔΔ, για τις κυβερνήσεις. Τι θα σημάνει αυτό για την πολιτιστική κληρονομιά; Γιατί και πώς απειλείται ο αποκλειστικός χαρακτήρας της, ως λαϊκή περιουσία;

Με αφορμή (και για) την ταινία Last and First Men

Μοιάζει να μας γοητεύει συχνά η εξιδανίκευση της μεταφυσικής και του ιδεαλισμού με κάθε μέσο, όπως εδώ καλλιτεχνικού. Αλλά μήπως θα έπρεπε να το δούμε λίγο ξανά αυτό ακριβώς; Την εξιδανίκευση αυτή ως ένα βαρύ κοινωνικό-ηθικό αποτύπωμα στον σύγχρονο μας κόσμο και κουλτούρα;