Κινηματογράφος

«Parasite»: Τον Bong Joon-ho οφείλουμε πλέον να τον γνωρίζουμε όλοι…

Ο Bong Joon-ho όσο εμείς αναρωτιόμαστε αν συνεχίζει να υπάρχει ξεκάθαρα πολιτικό σινεμά σε κάθε του ταινία μας διαψεύδει. Επιβεβαιώνει πως υπάρχουν καλλιτέχνες που δεν το βουλώνουν. Που είναι σαφείς, συγκεκριμένοι, ουσιαστικοί, στοχοπροσηλωμένοι.

Το πορτρέτο μιας γυναίκας που φλέγεται-καλογυρισμένο δράμα εποχής με χειραφετητικές αποχρώσεις

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια κυκλοφορούν μια σειρά από αξιόλογα φιλμ με queer περιεχόμενο, ξεκινώντας από τις εξίσου ενδιαφέρουσες ταινίες του Sebastian Lelio, The…

Ενήλικοι στην Αίθουσα… αλλά ο κόσμος στην απέξω

Η συζήτηση αργά ή γρήγορα θα ξεκινούσε. Έχοντας τώρα την δυνατότητα να δούμε την ταινία, η συζήτηση μπορεί να γίνει πλέον επί του προκειμένου. Αν και (θα) συνεχίζεται να μην γίνεται επί της ουσίας. Ίσως γιατί η ουσία απέχει σοβαρά από την επιφανειακή διαμάχη που και η ίδια η ταινία του Κώστα Γαβρά συνειδητά συντηρεί για τις μέρες που όλοι ζήσαμε.

Αd Astra – Διαστημικές αναζητήσεις στο άγνωστο για τον άγνωστο πατέρα

To Ad Astra μοιάζει με μείξη 2001: A Space Odyssey κα του ι Apocalypse Now, χωρίς ωστόσο να φτάνει ποτέ στο ύψος κάποιας από τις δύο. Ωστόσο, όπως και ο πρωταγωνιστή της, το Ad Astra κυνήγησε την επιρροή τους μέχρι τα άκρα του κόσμου…

Τι να δείτε στο 25ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας»

Για μια ακόμη χρονιά, οι Νύχτες Πρεμιέρας, συνεπείς στο ραντεβού τους στα τέλη Σεπτέμβρη εδώ και 25 χρόνια, έρχονται να φωτίσουν τις αθηναϊκές νύχτες με πολλές καινούργιες ταινίες και ντοκιμαντέρ.

Γιατί μας μπερδεύεις κύριε Tarantino;

Είμαι υπέρ του Tarantino και θα βάλω στην νέα του ταινία τέσσερα αστεράκια. Λογικό θα ήταν να ξεκινάει με αυτόν τον τρόπο μια παρουσίαση ταινίας….

Once Upon A Time in Hollywood – O Tarantino σνιφάρει νοσταλγία και φτύνει αντίδραση

Αν η μεταμοντέρνα αντιστορικότητα του ύστερου Tarantino είχε κάποια κοινωνική αξία (Django) ή μορφική επιτυχία (Hateful Eight), η ένατη ταινία του σκηνοθέτη στερείται και τα δύο γιατί πλέον δεν αφηγείται τίποτα που να παρασέρνει το ευρύ κοινό σε κάτι παραπάνω από ένα πολύχρωμο αλλά ουσιαστικά κενό παραλήρημα για το παρελθόν, ένα αστραφτερό στολίδι χωρίς καμία χρησιμότητα ή στόχο.

Toy Story 4 – Ο νοσταλγικός εθισμός στα αντίο

Το πρώτο Toy Story ήταν φαινομενικά μια πάλη εποχών, αμφότερες από τις οποίες υποτάσσονται τελικά στην εμπορευματική λειτουργικότητα και τις (αμερικάνικες, συντηρητικές) οικογενειακές αξίες. Όπως τα 80s νοσταλγούσαν τα 50s και τα 00s νοσταλγούν τα 90s, όλα τελικά νοσταλγούσαν την κανονικότητα και μια ένδοξη παιδική συνθήκη τελειότητας που είναι αναμφίβολο αν υπήρξε ποτέ.