Κινηματογράφος

Σινεμά με τον Φρόυντ | Αγκίρε, η μάστιγα του Θεού | 17.02

Οι προβολές συνεχίζονται με την ταινία «Αγκίρε, Η μάστιγα του θεού/Aguirre, der Zorn Gottes» του Βέρνερ Χέρτσογκ (Δυτική Γερμανία, 1972, 95’) την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου και ώρα 17.00 στον Κινηματογράφο Τριανόν (Κοδριγκτώνος 21 και Πατησίων 101).

«The Favourite» του Γιώργου Λάνθιμου: χλευασμός της θλιβερής γελοιότητας της κάθε εξουσιαστικής κοινωνίας

Ο Λάνθιμος δημιούργησε με την τελευταία του ταινία την πιο ώριμη κινηματογραφική δουλειά του πάνω στο κυρίαρχο θέμα που τον απασχολεί μονίμως: Οι έννοιες της δύναμης, της ιδιοκτησίας (υλικών και ανθρώπων), της ταξικότητας και της εξουσιαστικότητας, αυτή την φορά χλευάζονται μέσα από την θλιβερή τους υπόσταση που καταδιώκουν ως σήμερα τις δυτικές κοινωνίες.

Εγώ, η Όλγα -κατάδυση στον ψυχικό κόσμο της τελευταίας γυναίκας που καταδικάστηκε σε θανατική ποινή στην Τσεχοσλοβακία

H Όλγα υπήρξε ένα άτομο που δέχτηκε πολλές μορφές βίας και ζώντας αποξενωμένη στην μετέπειτα ζωή της, προέβη στην έσχατη πράξη της δολοφονίας, χωρίς όμως το περιεχόμενο της πράξης της να είναι αντικομμουνιστικό, αλλά κυρίαρχα πολιτικό: ενάντια στις υπάρχουσες κοινωνικές δομές και τον κρατικό έλεγχο.

Ethno-Cine: Κινηματογράφος & Ανθρωπολογία

Το σεμινάριο αυτό απευθύνεται σε φοιτητές κοινωνιολογίας και ανθρωπολογίας, σε σπουδαστές κινηματογράφου αλλά και σε όσους αγαπούν τις διαφορετικές εκφράσεις του σινεμά.

Σινεμά με τον Φρόυντ – Ο Καθρέφτης | Κινηματογράφος σύγχρονος και διαχρονικός | 20.01

Η Ελληνική Ψυχαναλυτική Εταιρεία διοργανώνει για πέμπτη συνεχή χρονιά τον κύκλο των προβολών με τίτλο «Σινεμά με τον Φρόυντ». Ο φετινός κύκλος πραγματοποιείται σε συνεργασία με τον Κινηματογράφο Τριανόν.

Τρία κείμενα του Κωστή Παλαμά για τον Κινηματογράφο και τον ρόλο του στην εκπαίδευση

“«Μια τέχνη», λένε, «που είναι τόσο προσιτή στη θεώρηση, τόσο εύκολη και δεν χρειάζεται μια κάποια καλλιτεχνική μύηση του θεατή, αλλά αρέσει σε όλον τον κόσμο, δεν μπορεί να είναι τέχνη». Σε αυτές (σ.σ. τις αντιλήψεις) ο Παλαμάς ορθώνει τη φωνή του και αντιτίθεται ευθέως, χωρίς να μετρά τα λόγια του, με την πλειοψηφία της διανόησης στην Ελλάδα, η οποία τηρεί μια επιφυλακτική αλλά ενίοτε και εχθρική στάση απέναντι στον κινηματογράφο, αναδεικνύοντας ένα ακόμη στοιχείο του που θεωρεί το σημαντικότερο: τη λαϊκότητα!”

Burning: ταινία που δεν μυρίζει τσιχλόφουσκα αλλά φλόγα

Είναι σκληρή στα νοήματα της. Είναι ξεκάθαρη. Δεν δικαιολογεί τίποτε. Κρίνει συμπεριφορές. Συμπεριφορές που είναι πασιφανείς σε κάθε μέρος του σύγχρονου κόσμου και της σύγχρονης κουλτούρας μας.

Η οικονομική κρίση μέσα από τον φακό του νέου ελληνικού κινηματογράφου

Τα τελευταία χρόνια μια νέα γενιά καλλιτεχνών επιλέγει το κρισιακό τοπίο ως κύριο καμβά έκφρασης, περιπλέκοντάς το με μια σειρά αισθητικών αφαιρέσεων και δημιουργώντας τελικά ένα ιδιαίτερο μωσαϊκό πολιτιστικών προϊόντων.