Βιβλία του μήνα

Σταύρος Σταυρόπουλος | Πράξη εξαφάνισης

Ο έμπειρος ποιητής έχει καταφέρει να ορίσει ένα δικό του ύφος γραφής χωρίς να εκβιάζει τον εαυτό του. Στα ποιήματα του “ακούς” καθαρά τη φωνή του για τη μύχια επιθυμία ενός κόσμου που φοβάται να πέσει πάνω στο φως και το κοιτά από τη χαραμάδα του σκότους.

Βιβλία για τα 100 χρόνια από την ένδοξη Οκτωβριανή επανάσταση  – Α’ Μέρος

Η συνδυασμένη ανάγνωση των βιβλίων που έχουν γραφτεί για την Οκτωβριανή Επανάσταση βοηθάει στην παραπέρα κατανόηση των αιτιών και των διαδικασιών των ημερών που συγκλόνισαν τον κόσμο. Όπως και των προοπτικών που είχε η επανάσταση.

Ελεγεία για μια χαμένη Ευρώπη: ‘Υπόθεση αρχείου’

Το νέο μυθιστόρημα του Κλάουντιο Μάγκρις παρά την φαινομενικά δύσκολη πλοκή του παραμένει στο ύφος του συγγραφέα προσπαθώντας μέσα από την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων και των εμμονών τους να επαναφέρει στο σήμερα την σύγχρονη ιστορία της Ευρώπης.

Μικέλα Φερούση: Η συνέντευξη | Στη λεία, καθαρή επιφάνεια του λόγου

Η Μικέλα Φερούση επιλέγει τη φόρμα του θεατρικού κειμένου για να κάνει το ολοκληρωμένο λογοτεχνικό της ντεμπούτο. Το πρώτο βιβλίο της διαθέτει το πάθος της δημιουργίας, τη χάρη της απλότητας και την προσπάθεια για κάτι αληθινά μαγικό.

Αντίσταση στο συνηθισμένο | Χανς Φάλαντα: Μόνος στο Βερολίνο, εκδ. Πόλις

Ο Φάλαντα γράφει για τον φασισμό και την καταλυτική επίδραση του στον άνθρωπο που προσπαθεί να τον αποφύγει. Το “Μόνος στο Βερολίνο” είναι “βόμβα” που εκρήγνυται και σπέρνει το λιγοστό φως που πάλλεται κάτω από έναν μαύρο, διάτρητο ουρανό.

Τρία αστυνομικά υψηλών ταχυτήτων

Τρία σύγχρονα noir μυθιστορήματα από επιφανείς συγγραφείς τώρα που εισερχόμαστε στο χειμώνα και την γκρίζα του ατμόσφαιρα.

“Τα κοκάλινα ρολόγια”, του Ντέιβιντ Μίτσελ

Ο Ντέιβιντ Μίτσελ στα “Κοκάλινα ρολόγια” με βασικό στοιχείο πλοκής, πρόζας και περιγραφής το μεταφυσικό, φτιάχνει μια ιστορία που θυμίζει κάτι από την “Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων”.

“Ετεροτοπίες”, της Ματίνας Τσιμοπούλου | Αγγίζοντας την ευτοπία

Η πρώτη της συλλογή αποπνέει φρεσκάδα, λόγο που λογχίζει κοιμισμένες, ήσυχες συνειδήσεις, γεμάτο σεβασμό για τους προπάτορες της. Οι “Ετεροτοπίες” του Ματίνας Τσιμοπούλου μοιάζουν να αποσπάστηκαν από πίνακα του Εντβαρ Μουνκ.