Βιβλία του μήνα

Το παρελθόν μας προκαλεί (ό,τι χρώμα κι αν έχει) | Καρλ Αντερόλντ, «Κόκκινοι»

Είναι ο 20ος αιώνας, είναι η δικτατορία του προλεταριάτου, είναι η παλιννόστηση του καπιταλισμού, η κυριαρχία του ρεφορμισμού, οπορτουνισμού, η άνοδος του φασισμού, η πτώση του Τείχους, η επίθεση του συστήματος  στα λίγα κεκτημένα που έμειναν στην εργατική τάξη. Είναι το παρασκήνιο και προσκήνιο ενός βιβλίου. Είναι “επίθεση” αναμνήσεων”. Είναι οι “Κόκκινοι” του Καρλ Αντερόλντ.

Ασλί Ερντογάν: Μήτε κι η σιωπή είναι πια δική σου

Η Τουρκία διέπραξε ένα φοβερό έγκλημα. Δεν δολοφόνησε μονάχα αμάχους, δολοφόνησε αμάχους που κρατούσαν λευκές σημαίες· δεν δολοφόνησε μόνο παιδιά, δολοφόνησε και παιδιά τραυματισμένα που τα ασθενοφόρα προσπαθούσαν να τα μεταφέρουν στα νοσοκομεία· δεν έκαψε απλώς όσους τραυματίες στρίμωξε στα υπόγεια, αλλά και το καυχήθηκε… Απαγόρευσε, λιντσάρισε, φυλάκισε, πολιόρκησε με μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις και με τανκς, γάζωσε με τα τανκς και τα κανόνια της τη λέξη «Ειρήνη».

Τρία εμβληματικά βιβλία για το μπουντουάρ, την τεμπελιά και το… θέαμα

Τα έργα των Μαρκήσιου ντε Σαντ, «Η φιλοσοφία στο μπουντουάρ», του Πολ Λαφάργκ, «Το δικαίωμα στην τεμπελιά» και του Γκυ Ντεμπόρ, «Η κοινωνία του θεάματος» «μιλούν» στο σήμερα με το βαθύ πολιτικό και φιλοσοφικό τους στοχασμό

Ουίλιαμ Σ. Μπάροουζ | Queer: Σπιράλ που σε παρασύρει

Το βιβλίο του Μπάροουζ είναι το μανιφέστο του Queer, των Queer και της Queer πραγματικότητας που ακόμη και σήμερα αρνούνται ορισμένοι να δουν και να αποδεχθούν. Ζητείται αποδοχή και ελπίδα και αν δεν βρεθούν στο διάολο όλοι, θα επιβιώσουμε (άλλη μια φορά).

Εντγκαρ Αλλαν Πόε, “Οι φόνοι της οδού Μοργκ” | Η αρχή του μυστηρίου

Ο Πόε δεν κάνει την αρχή του είδους “Αστυνομική ιστορία” (μόνο). Το έγκλημα είναι η αφορμή για να μάθουμε την αιτία, τον λόγο ύπαρξης (μας). “Οι φόνοι της οδού Μοργκ” έπρεπε να γραφτούν για να μάθουμε να ευλογούμε το μυστήριο, το γνωστό-άγνωστο που μας κινητοποιεί και στην ουσία μας ορίζει. Για πάντα…

Σταύρος Σταυρόπουλος | Πράξη εξαφάνισης

Ο έμπειρος ποιητής έχει καταφέρει να ορίσει ένα δικό του ύφος γραφής χωρίς να εκβιάζει τον εαυτό του. Στα ποιήματα του “ακούς” καθαρά τη φωνή του για τη μύχια επιθυμία ενός κόσμου που φοβάται να πέσει πάνω στο φως και το κοιτά από τη χαραμάδα του σκότους.