Θέατρο + Χορός

“Πλατεία Ηρώων”, του Τόμας Μπέρνχαρντ, στο θέατρο της Οδού Κυκλάδων-Λευτέρης Βογιατζής

Ο Τόμας Μπέρνχαρντ στην “Πλατεία Ηρώων” όχι μόνο μας δείχνει ποιο είναι το κενό στην εποχή μας, αλλά και πώς καλύπτεται. Ο Δημήτρης Καραντζάς που ανέλαβε τη μεταφορά του έργου στη σκηνή του “Θεάτρου της Οδού Κυκλάδων-Λευτέρης Βογιατζής” κατάφερε να ακολουθήσει τον συγγραφέα και να αποδώσει την καθηλωτική αίσθηση του κενού.

«Η Πόρνη από Πάνω» : Μια παράσταση για την απώλεια και την ανάκτηση του εαυτού

Μια μικρο-ιστορία που εκθέτει στο κοινό την δυναμική και την διαύγεια που είναι πιθανόν να επέλθει έπειτα από ένα σημείο καμπής και να επαναθεμελιώσει τα όρια της σχέσης μας με τον εαυτό και την πραγματικότητα.

Σάμουελ Μπέκετ: Πολέμιος της αδιαλλαξίας και της στενομυαλιάς

Μετά το “Περιμένοντας τον Γκοντό”, το “θέατρο δεν είναι ποτέ το ίδιο” έχει σημειωθεί για το αριστούργημα του ιρλανδού θεατρικού συγγραφέα και στοχαστή Σάμουελ Μπέκετ. Για κάποιους ήταν ανατόμος της απόγνωσης, για άλλους ο ιχνηλάτης του κενού. Σίγουρα ήταν ένας από τους καθοριστικούς καλλιτέχνες του 20ου αιώνα, που άλλαξαν πλήρως το θεατρικό τοπίο φέρνοντας το στην μοντέρνα εποχή, έτοιμο να συγκρουστεί με το σύνολο των ηθικών αναφορών μιας κοινωνίας σε παρακμή.

“Εκκρεμότητα” | Μια χορογραφία για την προσωπική ιστορία του καθενός

Εκκρεμότητα. Μια κουκίδα μέσα σε ένα μεγάλο άδειο δωμάτιο. Κάτι που περιμένει να συμβεί. Κάτι από το παρελθόν και κάτι από το μέλλον. Μια χορογραφία για την προσωπική ιστορία του καθενός, για την προσωπική μας φωνή. Για τη ζωή που επιλέγουμε.

«Το σακάκι που βελάζει», μια παράσταση για τον αυτοματισμό του παραλόγου

Παρακολούθησα την παράσταση «Το σακάκι που βελάζει». Μία παράσταση που τόσο ωραία παρουσιάζει τη δυσκαμψία της γραφειοκρατίας, την απρόσωπη εξουσία του κράτους που εκφράζεται μέσα…

Το ανεκπλήρωτο Λαχταρώ της Σάρα Κέιν

Ήταν 20 Φεβρουαρίου 1999 όταν η αγγλίδα θεατρική συγγραφέας Σάρα Κέιν μετά από μακροχρόνια μάχη με την κατάθλιψη αυτοκτόνησε κρεμασμένη από τα κορδόνια των παπουτσιών της σε μια τουαλέτα στο London’s King’s College Hospital

“Η ΝΥΧΤΑ!” της Rebecca Prichard από το Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών

Το σκοτάδι απλώνεται πάνω από την Ευρώπη! Μια παρέα κοριτσιών ξεκινούν μέσα στην Νύχτα του κόσμου την πιο μεγάλη περιπέτεια, αναζητούν μια έξοδο κινδύνου, έναν τρόπο διαφυγής και εναντίωσης στους κανόνες, τις απαγορεύσεις και τις εντολές. Ανακαλύπτουν τελικά το πιο τρομακτικό μέρος που μπορεί να ταξιδέψει ο άνθρωπος: το σκοτάδι που κρύβει ο καθένας μας μέσα του.

“Τρεις Αδερφές”, του Αντον Τσέχωφ, στο θέατρο Πορεία

Το πεπερασμένο των ανθρώπινων δυνατοτήτων δεν θα μπορούσε να γίνει πιο αντιληπτό όταν “αντίπαλος” είναι η προσδοκία. Οσο κι αν προσπαθούμε να την οριοθετήσουμε και να μη φανούμε αμετροεπείς, αυτή πάντα θα συνθλίβεται από το κυνήγι της ουτοπίας.

«Είναι όλα μιμήσεις και ψέματα. Τα πάντα!»

Το «Persona» μοιάζει να είναι το αποκορύφωμα της τέχνης του Bergman, παίρνοντας υπόψη πως παρέμεινε 50 χρόνια (!) μετά, ένα μνημειώδες έργο μελέτης της ανθρώπινης προσωπικότητας, δίχως σκουριά πάνω του, δίχως μια άσπρη τρίχα. Οι προσεγγίσεις για «την καλύτερη ταινία που φτιάχτηκε πότε», σύμφωνα με την Susan Sontag, εκατοντάδες. Στην θεατρική του απόδοση οι συντελεστές έρχονται αντιμέτωποι με ένα μνημειώδες έργο τεραστίων διαστάσεων, και καταφέρνουν να επιβεβαιώσουν ξανά την γοητευτική και οδυνηρή του αλήθεια.