Εκδ. Ίκαρος

«Χρονοκαταφύγιο», του Γκεόργκι Γκοσποντίνοφ

Διαβάζεις το «Χρονοκαταφύγιο» (Εκδόσεις Ίκαρος) και καταλαβαίνεις τι θέλει να πετύχει κάθε καλλιτέχνης, τι επιδιώκει, τι προσδοκά, τι εύχεται, τι κρύβει βαθιά μέσα στην ψυχή…

«Μέρες δίχως τέλος» του Σεμπάστιαν Μπάρι, εκδ. Ίκαρος

Στο «Μέρες δίχως τέλος» η ανθρώπινη ζωή έχει αξία όσο και η βελόνα με την κλωστή. Αναλώσιμη αλλά χρήσιμη όταν πρέπει να καλύψει ζωές που χάθηκαν, όταν η επίκλησή της χρησιμοποιείται ως φτηνή δικαιολογία για να συνεχιστεί η άθλια ύπαρξη.

«Πόλη στο φως» της Ευτυχίας Γιαννάκη

Η πρώτη εικόνα από το τελευταίο μέρος της τριλογίας της Αθήνας είναι κινηματογραφική. Το «επιβάλλει» εξάλλου η συγγραφέας. Αν στα δύο προηγούμενα βιβλία («Στο πίσω κάθισμα», «Αλκυονίδες μέρες») το «Old Boy» του Παρκ Τσαν-γουκ ήταν η εικόνα του, εδώ ταιριάζει «Το Μίσος» του Ματιέ Κασοβίτς.

Το τέλειο μοντάζ

Ο Μάρα είναι εκπληκτικός αφηγητής. Ο λόγος του μοιάζει με το τέλειο μοντάζ. Ξέρει πού ακριβώς θα σταματήσει για να ξεκινήσει η επόμενη ιστορία. Το τέλος κάθε κεφαλαίου σου αφήνει και το ανεξίτηλο σημάδι του το οποίο το κρατάς για να φτάσεις με ασφάλεια στο τέλος

Οι Πληφοριοδότες, Juan Gabriel Vasquez

Η λογοτεχνία είναι ο τρόπος που ανακάλυψε ο άνθρωπος για να κρατάει ζωντανό το παρελθόν τη στιγμή που πολύ ισχυρές δυνάμεις, οι κυβερνήσεις, τα κράτη, η επίσημη δημοσιογραφία και Ιστορία, προσπαθούν να καταπνίξουν τις άβολες αλήθειες.