Κριτική κινηματογράφου

Son of Saul, Lazlo Nemes: Ένα τερατούργημα καθ’ ομοίωση του απόλυτου τρόμου που μελετά

Στην ταινία του, ο ούγγρος Lazlo Nemes δεν ξύνει επιδερμικά. Σκάβει και ξανασκάβει, ώσπου βρίσκει την νοσηρότητα του ναζισμού και στην αιτία όπως και στις συνέπειες. Σε ατομικό όπως και σε συλλογικό επίπεδο. Προσπαθεί και καταφέρνει να μην προβάλει μια ιστορία του Άουσβιτς, ενός Άουσβιτς που υπήρξε και τελείωσε όπως έχουμε μάθει, μα να μετατραπεί ως έργο τέχνης σε ένα μόνιμα ανοιχτό παράθυρο: να βλέπουμε, να ακούμε, να σκεφτόμαστε την ναζιστική κόλαση συλλαμβάνοντας συνειρμικά την έκταση της στο κάθε παρόν. Κατασκευάζοντας ευθύνες. Ταυτοποιώντας και εξισώνοντας το βλέμμα του κεντρικού χαρακτήρα με το δικό μας. 

El Club, του Pablo Larrain: Ο εκφυλισμός ως κυρίαρχη πλευρά της κοινωνικής υποδούλωσης της Χιλής

Βαθιά φιλοσοφημένο και στοχευμένο ιδεολογικά, μα δίχως να είναι δυσνόητο με περιττούς πλατειασμούς, η ταινία του Larrain βασίζεται στη περιεκτικότητα όλων των στοιχείων της κινηματογραφικής αφήγησης, αποτελώντας το πιο ώριμο έργο του.

Ο Αστακός, του Γιώργου Λάνθιμου: Ωριμάζοντας στη φόρμα, μα όχι και στο περιεχόμενο…

Με τον «Αστακό» ο Λάνθιμος αναπτύσσει τα στοιχεία που σε επίπεδο φόρμας ορίζουν το προσωπικό του ύφος. Ωστόσο, χρειάζεται στο μέλλον να απεμπλακεί από τις αβαθείς και σχηματικές προβληματικές, περικλείοντας στο κάδρο ένα σύνολο ιδεών που να μπορούν να ταράξουν τις νοητικές και συναισθηματικές ανάγκες του κοινού.