Λογοτεχνία + Ποίηση

«Ο Τάσος πέθανε», της Γεωργίας Δρακάκη

Ανοίγεις τα μάτια και βγαίνεις. Μπαίνεις. Περπατάς αφηρημένος. Το φανάρι δεν λειτουργεί. Κίνδυνος. Το παλιό, λευκό, Honda φρενάρει. Οι ρόδες παραπονιούνται. Μόνο αυτές ξέρουν το…

«Θεία Κωμωδία. Κόλαση»

Τα λόγια αυτά γράφτηκαν μέσα στα σπλάχνα της Γης. Η μαύρη, ψυχρή, άβυσσος ήταν ο τελευταίος δρόμος κάτω από τον ουρανό. Η πορεία του αναπότρεπτου…

«Μέρα απελευθέρωσης», του Τζορτζ Σόντερς

Να μια «περίεργη» σκέψη: γιατί ο ουρανός να μην είναι το απελευθερωμένο έδαφος; Ένα κομμάτι που πασχίζει να αποδράσει. Αυτά, όμως, είτε τα γράφεις είτε…

«Εφευρίσκοντας τον έρωτα ξανά», της Μόνα Σολέ

Σκόρπιες φράσεις, λέξεις που επιμένουν, μένουν. Κάτω τα χέρια από την ιδιοκτησία μου! Αυτός που προειδοποιεί αναφέρεται στη γυναίκα αντικείμενο-περιουσία! Τα ασπρόμαυρα πλάνα φωτίζουν τα…

«Herscht 07769», του Λάζλο Κρασναχορκάι

Ο χρόνος δεν σταματά και η Ιστορία δεν ξέρει τι θα πει τελεία. Το κόμμα είναι η κοφτή ανάσα μας και τα εισαγωγικά ο άνθρωπος…

«Ο χρόνος είναι μάνα», του Όσιαν Βουόνγκ

Η πρώτη σελίδα και το χιόνι-σεντόνι που απλώνεται. Η τελευταία και ο ελάχιστος εαυτός που επιμένει. Και ο λόγος; Αυτός που γεννά ποιητές, γιους, κόρες,…

«Αυτο-κοινωνιο-παραμυθία», του Δημήτρη Καρακίτσου

Οι λέξεις δεν λυγίζουν και πώς να προσπεράσεις την αμετακίνητη παύλα; Αυτή η γραμμή που αιωρείται πάντα προβλημάτιζε τους ειδικούς και τους «ειδικούς». Περικλείει δευτερεύουσα…

«Τα αγάλματα του νερού», της Φλερ Γιέγκυ

Και θα δεις καθρέφτες να τρεμοπαίζουν. Μια φράση από το πουθενά, έτσι ξαφνικά, όπως τα καθημερινά ταξίδια δίχως πυξίδα. Εκεί που πατάς, πονάς. Το τσιμέντο,…