Χρήστος Σκυλλάκος

Γεννημένος το 1984 στην Λάρισα, εγκλωβισμένος για κάποια χρόνια στην Ιταλία, αντί να μάθει να ξυπνάει στις αίθουσες δικαστηρίων έμαθε να βρίσκεται στις αίθουσες κινηματογράφου καθώς και πίσω από φωτογραφικές μηχανές. Έκτοτε γράφει για ταινίες και για σινεμά (καθώς και για ό,τι άλλο σκέφτεται) και φωτογραφίζει για φωτορεπορτάζ και για ευχαρίστηση. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης (ΠΕΚΚ) και της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI).

«Το αρχαιοελληνικό ιδεώδες» του Netflix

Το «Blood of Zeus», το «Αίμα του Δία» δηλαδή, είναι μια σειρά που έρχεται την κατάλληλη μεταμοντέρνα εκφασισμένη εποχή: Αίμα ενός «θεού» που ταιριάζει εύκολα στις δυτικές κοινωνίες όπου το «αίμα», η «τιμή» και η υποταγή στην ανώτατη αρχή πρέπει να θεωρείτε δεδομένη και αν όχι, τότε επιβεβλημένη, ενώ το συναίσθημα οφείλει να εξοβελιστεί ως «αδυναμία».

Η τέχνη του Θάνου «απαγορεύει την πτώση στη μιζέρια του κόσμου»

Ο Μπρετόν έγραφε πως «το ποιητικό αγκάλιασμα καθώς τ’ αγκάλιασμα το σαρκικό, όσο διαρκεί απαγορεύει την πτώση στη μιζέρια του κόσμου». Πιστεύω ότι ο Θάνος, σε αυτούς τους άγριους καιρούς, θα διέκοπτε κάθε φλυαρία μας με τα παραπάνω λόγια, και θα πρόσθετε «φιλαράκια, αυτό πάντοτε είναι το καθήκον σας».

Η αθώωση είναι ηθική αυτουργία

Η εισαγγελέας Οικονόμου παραμένει πιστή, όχι στο ισχύον ποινικό δίκαιο και τη ποινική δικονομία της χώρας, ενώ περιφρονεί το διεθνές δίκαιο και το δεδικασμένο του…

Ο Άρειος Πάγος, οι «αρνητές της μάσκας» και το ανυπάκουο δίκιο του λαού

Η απόφαση του Αρείου Πάγου για τους «αρνητές της μάσκας», με λίγα λόγια, μοιάζει με μια προοδευτική, λαϊκής απαίτησης στους καιρούς πανδημίας, απόφαση σε ένα ωστόσο, προϋπάρχον και άκρως συντηρητικό, αντιλαϊκό πλαίσιο.

Το «Σκέφτομαι να βάλω τέλος» του Charlie Kaufman είναι αριστούργημα

Ο Kaufman με το «I’m Thinking of Ending Things» υλοποίησε, και πάλι, κάτι το αριστουργηματικό. Και είναι αυτό: Δημιούργησε, ανέπτυξε, εξέλιξε και κατέστρεψε μέσα σε ένα δίωρο μια ανθρώπινη ερωτική σχέση, μιλώντας, αναλύοντας και μελετώντας εξ’ αρχής ακριβώς αυτή τη θεματική.

Η ζαρντινιέρα και η αναπάντεχη αναβίωση του ντανταϊσμού

Η ζαρντινιέρα αποτελεί χρηστικότατο πεδίο άσκησης αισθητικής δραστηριότητας. Μοιάζει σαν να δημιουργήθηκαν γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο, ενώ οι θιασώτες τους δεν φαίνεται να το κατανοούν καθόλου. Μοιάζει σαν δώρο προς την αγωνιζόμενη, ως πολιτικό υποκείμενο που αναπτύσσει παιχνιδιάρικα την αισθητική πλευρά του, μάζα. Η ύπαρξη της τεράστιας ζαρντινιέρας σε δημόσιο χώρο δημιουργεί μια συνθήκη και ένα γεγονός βαθιά πολιτικό: να αγκιτάρει ο λαός αέναα τις ανησυχίες, τις σκέψεις και τις προθέσεις του. Με άλλα λόγια, αυτό που δημιουργήθηκε με στόχο να αποτρέπει, μετατράπηκε σε μέσο απελευθέρωσης της έκφρασης.

Το «Persona» (1966) του Ingmar Bergman αποτελεί μοναδικό κεφάλαιο της σύγχρονης τέχνης

Η Persona αποτελεί μια μόνιμη κινηματογραφική αφετηρία. Φέρνει, μπρεχτικά, σε κάθε νέα εποχή, αντιμέτωπα τους πάντες και τα πάντα. Την ηθοποιό με την ηθοποιό, τους ηθοποιούς με τους χαρακτήρες που υποδύονται, αυτούς με το κοινό, το κοινό με την συνείδηση του. Μας φέρνει αντιμέτωπους «με τα ακατάληπτα μυστικά μας» όπως λέει ο ίδιος ο δημιουργός του. Τα ερωτήματα που τέθηκαν ακόμη δεν έχουν βρει μια κάποια λύση. Ανέγγιχτο στον χρόνο, αυτό το πρότυπο κινηματογραφικό αριστούργημα παραμένει αμετάλλακτα οδυνηρό.

The Revolution will not be televised. Αφιερωμένο στους εξεγερμένους των ΗΠΑ του Μάη-Ιούνη 2020

Με τις πολλαπλές αναφορές στην εποχή και την ιστορία, την μαζική κουλτούρα, την διαφήμιση, την κοινωνική συνθήκη της καθημερινότητας και την προφορική πολιτική καταγγελία, ο Gil Scott-Heron έθεσε τους αισθητικούς και νοηματικούς όρους μιας νέας μουσικής αντίληψης, της rap, μέσω της διφορούμενης δύναμης των λέξεων. Αυτή αποτελεί μια ελεύθερη, επικαιροποιημένη, και «εξελληνισμένη» ενίοτε, απόδοση και αφιερώνεται στους εξεγερμένους των ΗΠΑ του Μάη-Ιούνη 2020.