Χρήστος Σκυλλάκος

Γεννημένος το 1984 στην Λάρισα, εγκλωβισμένος για κάποια χρόνια στην Ιταλία, αντί να μάθει να ξυπνάει στις αίθουσες δικαστηρίων έμαθε να βρίσκεται στις αίθουσες κινηματογράφου καθώς και πίσω από φωτογραφικές μηχανές. Έκτοτε γράφει για ταινίες και για σινεμά (καθώς και για ό,τι άλλο σκέφτεται) και φωτογραφίζει για φωτορεπορτάζ και για ευχαρίστηση. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης (ΠΕΚΚ) και της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI).

Η αστυνομία (θα) έχει νόμιμο δικαίωμα στο έγκλημα

Τι θα λέγαμε αν ένας αστυνομικός έστελνε κάποιον στο νοσοκομείο και αυτό να ήταν απολύτως νόμιμο και ενδεδειγμένο; Αυτό θα ισχύει σύντομα στην Αγγλία και ακριβώς γι’ αυτό είναι άκρως ανησυχητικό για όλη την ανθρωπότητα. Ένα νομοσχέδιο κατατίθεται αυτό το διάστημα και που αφορά ακριβώς αυτή την κρατική δραστηριότητα. Το δικαίωμα του κράτους στο έγκλημα.

«Δημοκρατία» made in USA: Το Πεντάγωνο επόπτης, οι Πρόεδροι προπονητές και το παιχνίδι στημένο

Είναι αλήθεια και ξαναεπιβεβαιώνεται: ο κόσμος σε παγκόσμιο επίπεδο, λουμπενοποιείται και πάλι, χουλιγκανοποιείται και πάλι, μαφιοζοποιείται και πάλι. Εκφασίζεται μονίμως και ανεξάντλητα. (Συμβολικά ο κόσμος μπορεί να μοιάζει με την έκφραση στην επισυναπτόμενη φωτογραφία.)

Ο κινηματογράφος επιβιώνει αλλά ζωντανός δεν είναι

Το σινεμά οφείλει να είναι μια ελεύθερη επιλογή ελευθέρων ανθρώπων. Οφείλει να βιώνεται σαν μια δυνατότητα που επικουρεί, αναπτύσσει, προοδεύει την ανθρώπινη συνείδηση, γαληνεύει τα συναισθήματα ταυτόχρονα με την ελεύθερη ζωή και τις κοινωνικές σχέσεις. Δεν θέλουμε, και δεν έχουμε ανάγκη από μάζα εικόνας, αλλά από εικόνες που θα μπορέσουμε να τις τοποθετήσουμε στην καθημερινότητα που ρέει ομαλά.

«Το αρχαιοελληνικό ιδεώδες» του Netflix

Το «Blood of Zeus», το «Αίμα του Δία» δηλαδή, είναι μια σειρά που έρχεται την κατάλληλη μεταμοντέρνα εκφασισμένη εποχή: Αίμα ενός «θεού» που ταιριάζει εύκολα στις δυτικές κοινωνίες όπου το «αίμα», η «τιμή» και η υποταγή στην ανώτατη αρχή πρέπει να θεωρείτε δεδομένη και αν όχι, τότε επιβεβλημένη, ενώ το συναίσθημα οφείλει να εξοβελιστεί ως «αδυναμία».

Η τέχνη του Θάνου «απαγορεύει την πτώση στη μιζέρια του κόσμου»

Ο Μπρετόν έγραφε πως «το ποιητικό αγκάλιασμα καθώς τ’ αγκάλιασμα το σαρκικό, όσο διαρκεί απαγορεύει την πτώση στη μιζέρια του κόσμου». Πιστεύω ότι ο Θάνος, σε αυτούς τους άγριους καιρούς, θα διέκοπτε κάθε φλυαρία μας με τα παραπάνω λόγια, και θα πρόσθετε «φιλαράκια, αυτό πάντοτε είναι το καθήκον σας».

Η αθώωση είναι ηθική αυτουργία

Η εισαγγελέας Οικονόμου παραμένει πιστή, όχι στο ισχύον ποινικό δίκαιο και τη ποινική δικονομία της χώρας, ενώ περιφρονεί το διεθνές δίκαιο και το δεδικασμένο του…

Ο Άρειος Πάγος, οι «αρνητές της μάσκας» και το ανυπάκουο δίκιο του λαού

Η απόφαση του Αρείου Πάγου για τους «αρνητές της μάσκας», με λίγα λόγια, μοιάζει με μια προοδευτική, λαϊκής απαίτησης στους καιρούς πανδημίας, απόφαση σε ένα ωστόσο, προϋπάρχον και άκρως συντηρητικό, αντιλαϊκό πλαίσιο.

Το «Σκέφτομαι να βάλω τέλος» του Charlie Kaufman είναι αριστούργημα

Ο Kaufman με το «I’m Thinking of Ending Things» υλοποίησε, και πάλι, κάτι το αριστουργηματικό. Και είναι αυτό: Δημιούργησε, ανέπτυξε, εξέλιξε και κατέστρεψε μέσα σε ένα δίωρο μια ανθρώπινη ερωτική σχέση, μιλώντας, αναλύοντας και μελετώντας εξ’ αρχής ακριβώς αυτή τη θεματική.