Χρήστος Σκυλλάκος

Γεννημένος το 1984 στην Λάρισα, εγκλωβισμένος για κάποια χρόνια στην Ιταλία, αντί να μάθει να ξυπνάει στις αίθουσες δικαστηρίων έμαθε να βρίσκεται στις αίθουσες κινηματογράφου καθώς και πίσω από φωτογραφικές μηχανές. Έκτοτε γράφει για ταινίες και για σινεμά (καθώς και για ό,τι άλλο σκέφτεται) και φωτογραφίζει για φωτορεπορτάζ και για ευχαρίστηση. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης (ΠΕΚΚ) και της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI).

Το κράτος ασκεί εγκληματικά μαζική κοροϊδία (και μια επιπλέον απόδειξη είναι τα βίντεο)

Η κυβέρνηση είναι μονίμως έκθετη και διασπείρει αντιδημοκρατικότητα. Πέρα από την καλλιέργεια μαζικής τρομοκρατίας εδώ και ένα μήνα, που θα την φτάσουν και σε μαζική υστερία αν θελήσουν, αξιοποιεί και fake ρεπορτάζ για να την ενδυναμώσει.

Δεν θα δεχθούμε το ρέκβιεμ της ανθρωπότητας

Οι επιπτώσεις σε όλο το φάσμα της παγκόσμιας κοινωνίας θα είναι αλυσιδωτές με ένταση εκατοντάδων θερμοπυρηνικών βομβών. Η ανθρωπότητα ή θα ζήσει ή θα μετατραπεί σε μαζικό τάφο. Το δίλημμα το έθεσε η πραγματικότητα. Δυστυχώς, πολύ δυστυχώς. Το να συλλογίζεσαι, να μιλάς και να ενεργείς πολιτικά σήμερα είναι αναγκαίο δείγμα αλληλεγγύης και ουσιαστικής επαφής με την ζωή.

Επιστήμη ή θρησκεία: Τα πράγματα είναι «άσπρο-μαύρο»

Η επιλογή λοιπόν είναι κι αυτή ακραία όπως ακριβώς και η συγκυρία: Ή θα ακούσει την επιστήμη ή θα ακούσει την εκκλησία. Ή θα ακούσει την πρόοδο ή τον σκοταδισμό και τον τσαρλατανισμό που αυτή παράγει.

Υπάρχουν και υπήρχαν πάντοτε φασίστες στην Ελλάδα

Όλοι άνθρωποι είμαστε του ίδιου πολιτισμού, κι αυτό είναι το ζήτημα, πολιτισμού που κατασκευάζει, αναπαράγει, συντηρεί την ίδια ιδεολογία, νοοτροπία, συμπεριφορά και ηθική εδώ και αιώνες, αυτή της ιδιοκτησίας και της ανωτερότητας (και αναγκαστικής ως εκ τούτου ατομικής και μαζικής ξεφτίλας) απλώς κάποιοι ξεγλίστρησαν από το δασκάλεμα, αυτοί που επιλέγουν το άλλο στρατόπεδο δίχως «ιεράρχες» και «πατριάρχες» και «ευγενείς» και «πολιτισμένους», εκεί που σκέφτονται, πράττουν, αγαπούν, μισούν, αξιολογούν, κρίνουν, διακρίνουν και συγκρούονται: ισότιμα, ανθρώπινα και ριζοσπαστικά.

Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης(ΕΜΣΤ): Ούτε για αρτίστες, ούτε για εμπόρους

«ΕΜΣΤ ΑΝΟΙΧΤΟ» διαφημίζει το υπουργείο πολιτισμού και τα φερέφωνα του εδώ και μέρες για την σημερινή μέρα 28 Φλεβάρη, ωστόσο εμείς θέλουμε να μιλήσουμε για ένα μουσείο ανοιχτό στον λαό, στους καλλιτέχνες και την τέχνη. Δίχως εμπορευματικές λογικές, χορηγίες, εκμισθώσεις, «ιδρυματοποίησεις», «Νιαρχοποιήσεις», καλλιτεχνικά μπλοκαρίσματα και new age (αντι)εργασιακά τερτίπια. 
Θα μιλήσουμε για μια πραγματικά νέα νοοτροπία. Και επιπλέον, πολύ συγκεκριμένη.

«Ο χάρτινος χρόνος τελείωσε» του Γιάννη Καρπούζη: μια γενιά που αμύνεται με πρόσημο επίθεσης

Ακόμη μια, ποιητική αυτή την φορά, έκφραση της γενιάς μας, της γενιάς που την έχουν πάρει φαλάγγι οικονομικά και ταυτόχρονα αξιακά, ιδεολογικά και αισθητικά είναι γενιά που ωστόσο αμύνεται με πρόσημο επίθεσης.

Μπράβο στα «Παράσιτα» θα πούμε, στα Όσκαρ ποτέ!

Τι γίνεται παράσιτα συστημικοί; Θα βγάλετε ποτέ κάποιον καλλιτέχνη της προκοπής, που να αξίζει, που να τιμάει την ιδιότητα του ολοκληρωμένα ή πάντοτε στων άλλων, στων υπογειωμένων θα ανήκει η ηθική και αισθητική υπεροχή;

«Η αόρατη ζωή της Ευρυδίκης Γκουσμάο»: έργο τέχνης

Το σινεμά, που ναι κυριαρχείται από το «φθηνό» και το εμπορικό και το «θεαματικό» και το ηλίθιο, συνεχίζει και παράγει αυτές τις εξαιρέσεις, τα έργα τέχνης του: συνεχίζει και παράγει τις ορατές συναισθηματικές εκρήξεις όπως αυτές που συντελούνται στην «Αόρατη ζωή της Ευρυδίκης Γκουσμάο». 

Έφυγε ο «Σπάρτακος» Kirk Douglas

Είναι πραγματικά μαγκιά να έχεις καταφέρει να είσαι σταρ και να σε γλείφουν όλοι και ταυτόχρονα να δηλώνεις πως επειδή είσαι, είσαι και με ιδανικά που κάποιοι ούτε καν τα φαντάζονται.

«The Lighthouse» …και οι γλάροι κρώζουν στεγνά και ασπρόμαυρα

Μια ταινία ξεπλυμένη από το αλάτι της θάλασσας. Μια ταινία, σκουριασμένο σίδερο. Μια ταινία, κατακρεουργημένη ευαισθησία. Μια ταινία, αίμα στεγνό και ασπρόμαυρο. Μια ταινία που σε ένα θρυμματισμένο κόσμο, σαν τον σημερινό, μονάχα μπορεί να υπάρξει.